حرف زدن با روحانی وقت تلف کردن بود

 حسن احمدی،  نویسنده  کودکان و نوجوانان، تهیه‌کننده برنامه‌های کودک و نوجوان سیما و سردبیر سابق مجله «باران» در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری فارس گذاشت، خطاب به  رئیس جمهور منتخب  نوشت: خیلی با خودم کلنجار رفتم سکوت کنم و حرف نزنم و چیزی ننویسم. ماه‌ها پیش هم در اینستاگرام نوشتم دیگر نمی‌نویسم! همیشه حسم این بود خودم را وقف نوشتن و وقف بچه‌ها کرده‌ام. از زمانی که خودم را شناختم بهترین دوست و رفیقم قلم و کاغذ بوده‌اند. ۴۲ سال به شکل جدی کار کرده‌ام و بیش از ۴۰ مجموعه داستان و رمان و کار گردآوری مجموعه داستان دارم. سردبیر چند نشریه نوجوانان بودم، کار تهیه سریال هم انجام داده‌ام، اما هیچ وقت نه ما را کسی جدی گرفته، نه به کارهایمان اهمیت داده‌اند. ما کسی نیستیم! کسی ما را نمی‌شناسد! اگر بازیگر سریالی رده چندم بودیم، یک شبه می‌شدیم سلبریتی و … اگر کار تهیه کرده‌ام با کمترین برآورد بود. خیلی وقت‌ها پل و پله بوده‌ایم برای بالا رفتن خیلی‌ها! اگر قرار بود اتفاقی برای نویسندگان کودکان و نوجوانان بیفتد، تا بفهمیم، آمده بودند و گرفته و رفته بودند. اگر معرفی برای جایزه‌ای یا اتفاقی در سطح بین‌الملل بوده، قحطی  نویسنده  برای کاندیدا شدن بود. اگر سفری بوده، همیشه یکی، دو نفر خاص رفته‌اند. اگر برگزاری نمایشگاه در سطح جهانی بوده، پیداست چه کسانی در اولویت بوده‌اند.

هیچ وقت نویسنده‌ها جدی گرفته نشده‌اند و از مسوولین و سران، کسی از آنان حمایت نکرده است. در دوره اول ریاست جمهوری آقای روحانی چند نفر از جمله بنده در خبرگزاری‌ها به ایشان گفتیم حداقل چند ماهی یک نشست و برنامه با نوجوانان برگزار کنند و با نویسنده‌ها جلساتی راه بیندازند؛ و من چقدر پشیمان شدم از گفته‌هایم! احساس می‌کردم بیهوده وقت کلمات را گرفته‌ام! دریغ از گوشه چشمی!

 آقای رئیس جمهور منتخب جناب آقای  رئیسی  ، گفته‌اند قرار است دولتشان مردمی و … باشد. نظر می‌خواهند، ولی آیا سودی هم خواهد داشت؟

آقای رئیس جمهور! نمی‌گویم هر ۶ ماه یک مرتبه، در این چهار سال لااقل دو برنامه دیدار با اصحاب قلم، مخصوصا با نویسندگان کودکان و نوجوانان و مخاطبان آنان برگزار کنید. لطفا گزینشی نباشد. سال‌هاست چند پیشتاز همچنان و همیشه می‌تازند! آینده را بچه‌ها باید بسازند و رقم بزنند. بچه‌ها باید جدی گرفته شوند. پس نویسندگان آنان باید جدی‌تر دیده شوند! فاتحه کتاب خوانده شده است. قیمت چاپ کتاب و کاغذ سرسام‌آور است. از سال‌ها پیش دوره مرگ رمان و داستان رسیده و خانواده‌ها پول خرید نان ندارند. چگونه کتاب‌های گرانقیمت را در سبد خریدهایشان قرار دهند؟ دیگر فیلم برای بچه‌ها، (سریال، کوتاه یا سینمایی) ساخته نمی‌شود. اگر هم ساخته می‌شود با نگاه‌های سطحی و با برآوردهای پایین است.

می‌دانم حرف‌هایم در نهایت به خودم برمی‌گردد. جز چند نفر، دیگران در بازی نیستند. کاش و‌ای کاش این بار همه چیز متفاوت باشد. البته هستند و بسیارند که راه‌ها را حتی برای کسی هم که با صداقت قدم برمی‌دارد، سد می‌کنند. خواست‌ها و نیروهای مورد دلخواه خودشان را چنان نرم و آهسته و با ابتکار وارد معرکه می‌کنند که پیداست چه می‌شود و چه خواهد شد! ولی من، همچنان به شما امیدوارم آقای  رئیسی !