در معاملات اخیر، صندوقهای درآمد ثابت بار دیگر نقش پیشگام جریان پول را ایفا کردند و با جذب نقدینگی حدود ۴.۸ همت، رکوردی کمسابقه در بازار مالی به ثبت رساندند؛ سیگنالی معنادار از ترجیح احتیاط و بازدهی باثبات در میان سرمایهگذاران.
آزادسازی واردات بدون نیاز به تخصیص ارز بانک مرکزی، در ظاهر عقبنشینی از یک سیاست پرهزینه است؛ اما در عمق، پرده از یک مشکل قدیمی در سیاستگذاری اقتصادی ایران برمیدارد: تصمیمهایی که بدون شاخص شفاف آغاز میشوند و بدون ارزیابی رسمی پایان مییابند. تجربه محدودسازی واردات در سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ نشان داد که نه بازار ارز کنترل شد، نه تقاضای واردات کاهش یافت؛ بلکه قاچاق، اختلال تولید و بیثباتی تشدید شد. اکنون پرسش اصلی این است که آیا آزادسازی اخیر نشانه یادگیری نهادی است یا تکرار همان چرخه تصمیمهای مقطعی؟
در حالیکه در سیاستگذاریهای رسمی، حداقل متراژ یک واحد مسکونی «قابل سکونت» ۷۵ متر مربع تعریف میشود، بررسی فایلهای فروش در تهران نشان میدهد خرید چنین واحدی، بسته به منطقه، به بودجهای بین حدود ۲.۳ تا بیش از ۱۴ میلیارد تومان نیاز دارد.