به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، میلاد نوری، کارشناس و برنامهنویس در میزگرد «فیلترینگ امنیت آورده است؟»، گفت:«یکی دیگر از استدلالهایی که همواره مطرح شده، ضرورت نظارت بر پلتفرمهاست؛ اینکه اگر پلتفرمی به کاربران آسیب زد یا حقوق آنها را نقض کرد، امکان پیگیری و برخورد وجود داشته باشد. اما واقعیت این است که برای برخورد با تخلفات، لزوماً نیازی به کنترل کامل پلتفرم نیست. چند سال پیش خودم در توییتر نوشتم فردی با استفاده از شماره حساب بانکی ایران و یک شماره تلفن ایرانی در اینستاگرام داروی بیهوشی میفروخت. در چنین مواردی، وقتی شماره حساب و شماره تلفن فرد مشخص است، امکان شناسایی و برخورد قانونی با او وجود دارد و ضرورتی ندارد کل پلتفرم تحت محدودیت قرار بگیرد.»
او در ادامه افزود:«از سوی دیگر، تجربه نشان داده است که در بسیاری از پروندهها تا زمانی که موضوع رسانهای و افکار عمومی نسبت به آن حساس نشود، پیگیری جدی صورت نمیگیرد. بنابراین، مسئله اصلی نبودِ ابزار نظارتی نیست، بلکه نحوه اجرای قانون و برخورد با تخلفات است. در عمل، بخشی از سیاستهای اتخاذشده نتیجهای معکوس داشته است. با محدودیتهایی که اعمال شد، کاربران عملاً به سمت پلتفرمهای خارجی سوق داده شدند. من مدافع پیامرسانهای داخلی نیستم، چون معتقدم بسیاری از آنها در فضایی رانتی رشد کردهاند، اما وقتی صحبت از سیاستگذاری میشود، باید به تجربههای موفق گذشته هم توجه کرد.»
نوری در ادامه افزود:«برای مثال، زمانی شبکه اجتماعی «کلوب» وجود داشت و کاربران کاملاً داوطلبانه عضو آن میشدند. اما بعدها به جای ایجاد انگیزه برای استفاده از خدمات داخلی، کاربران مجبور شدند برای دریافت برخی خدمات یا ورود به سامانهها، پیامرسانهای داخلی را نصب کنند. نتیجه این شد که بسیاری حتی از نصب برنامه هم خودداری کردند و صرفاً نسخه وب را باز میکردند تا این اجبار را دور بزنند. به نظر من، این سیاستهای اجباری باعث شد بخش زیادی از کاربران به سمت پلتفرمهای خارجی سوق داده شوند؛ در حالی که اگر چنین رویکردی وجود نداشت، احتمالاً ۲۰ تا ۳۰ درصد کاربران بهصورت طبیعی و بدون اجبار در پلتفرمهای داخلی باقی میماندند.»
۲۲۷۲۲۷
