به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، شرکتکنندگانی که مسیر حافظه مطلوبتری داشتند، به طور متوسط ۱۴ دقیقه فعالیت بدنی سبک اضافی و ۱۲ دقیقه زمان بیتحرکی کمتر در روز داشتند که معادل حدود ۱.۶ ساعت فعالیت سبک بیشتر در هر هفته است.
این ارتباط در بزرگسالان بالای ۷۰ سال قویتر بود؛ اگر زوال حافظه آنها کُندتر بود، تا ۲۰ دقیقه فعالیت سبک روزانه بیشتر و بیتحرکی کمتری داشتند.
یافتهها نشان میدهد که زوال شناختی ممکن است تا حدی منجر به کاهش فعالیت بدنی در سنین بالاتر شود و رابطه بالقوه دو طرفه بین سلامت مغز و رفتارهای حرکتی را برجسته میکند.
با افزایش سن، برخی تغییرات در حافظه و تفکر طبیعی است، اما زوال شناختی قابل توجه میتواند بر زندگی روزمره و استقلال فرد تأثیر بگذارد.
از دست دادن تدریجی و مداوم مهارتهای فکری، مانند مشکلات عملکرد حافظه، ممکن است نشاندهنده اختلال شناختی خفیف باشد که گاهی اوقات میتواند به عنوان یک علامت هشدار اولیه برای بیماریهایی مانند زوال عقل عمل کند.
بنابراین، تشخیص علائم اولیه و انجام اقدامات اولیه برای کمک به کاهش سرعت زوال عقل و بهبود کیفیت زندگی بسیار مهم است.
شواهد نشان میدهد که برخی از عادات سبک زندگی، از جمله فعالیت بدنی منظم، میتوانند به حفظ سلامت مغز در دوران پیری کمک کنند. به طور خاص، تحرک منظم با حافظه بهتر و مهارتهای فکری بهبود یافته مرتبط دانسته شده است.
اکنون، یک مطالعه طولانی مدت جدید، ارتباطی بین کاهش بیشتر حافظه و کاهش فعالیت بدنی در طول زمان را نشان میدهد. این یافتهها نشان میدهد که رابطه بین زوال شناختی و عدم فعالیت بدنی ممکن است در هر دو جهت عمل کند.
این مطالعه نشان میدهد که افراد مسن با مسیرهای حافظه نامطلوبتر، زمان بیشتری را بیتحرک هستند و زمان کمتری را صرف فعالیتهای بدنی سبک میکنند.
تحقیقات قبلی اغلب بر نقش ورزش در محافظت از سلامت مغز و کاهش خطر زوال عقل متمرکز بودهاند. با این حال، یافتههای این مطالعه نشان میدهد که خود زوال شناختی نیز ممکن است در کاهش سطح فعالیت در مراحل بعدی زندگی نقش داشته باشد.
در این مطالعه، تیم تحقیق ۲۵۲۹ بزرگسال ۵۰ سال به بالا را در انگلستان طی یک دوره ۱۷ ساله پیگیری کردند. شرکتکنندگان تحت ارزیابیهای مکرر حافظهی اپیزودیک قرار گرفتند. این آزمون شامل آزمونهای یادآوری فوری و تأخیری کلمات و همچنین آزمونهای روانی کلامی مانند وظایف نامگذاری حیوانات بود.
علاوه بر این، شرکتکنندگان به مدت ۸ روز به طور مداوم شتابسنجهای مچی را به دست داشتند. این امر محققان را قادر ساخت تا به طور عینی میزان زمانی را که آنها صرف فعالیت، کمتحرکی یا خواب میکردند، اندازهگیری کنند. این تیم، حرکت سبک روزانه را به عنوان پیادهروی، کارهای خانه یا فعالیتهای روزمره تعریف کرد.
قابل توجه است که در مقایسه با شرکتکنندگانی که حافظهشان با سرعت بیشتری کاهش یافت، افرادی که مسیر حافظهی مطلوبتری داشتند، تقریباً ۱۴ دقیقه اضافی در روز را صرف فعالیت بدنی سبک و حدود ۱۲ دقیقه کمتری را صرف کمتحرکی کردند.
اگرچه این تفاوتها ممکن است ناچیز به نظر برسند، اما در مجموع تقریباً ۱.۶ ساعت فعالیت سبک اضافی در هفته را شامل میشدند. در میان افراد ۷۰ سال به بالا، این تفاوت به تقریباً ۲.۳ ساعت در هفته افزایش یافت.
نویسندهی این مطالعه، دکتر «میکائلا بلومبرگ» پژوهشگر ارشد اپیدمیولوژی اجتماعی در دانشگاه کالج لندن گفت: «مهمترین نکته این است که فعالیت بدنی کمتر در سنین بالاتر ممکن است تا حدودی نشاندهندهی زوال شناختی باشد که طی سالهای متمادی آشکار می شود.»
این یافتهها همچنین نشان میدهد که زوال شناختی ممکن است به تدریج در توانایی فرد در برنامهریزی، شروع یا ادامه فعالیت اختلال ایجاد کند. مشکلات اولیه حافظه همچنین ممکن است با گوشهگیری اجتماعی، علائم افسردگی، ضعف یا کاهش استقلال همزمان باشد.
اما چه نوع فعالیت بدنی سبک برای بزرگسالان مسنتر بهترین است؟
بلومبرگ گفت: «هر نوع فعالیت بدنی که انجام میدهید، فعالیت بدنی خوبی است. برای بسیاری از بزرگسالان مسن، فعالیت سبک ممکن است شامل پیادهروی، باغبانی، کارهای خانه یا صرفاً صرف زمان کمتر برای نشستن باشد.»
این مطالعه ارتباط کاهش سریعتر حافظه و زمان بیشتر بیتحرکی در مراحل بعدی زندگی را برجسته میکند.
