به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند کودکانی که در سنین پایینتر مبتلا به اختلال بیش فعالی تشخیص داده میشوند، احتمال بیشتری دارد که نمرات بهتری کسب کنند و به دانشگاه بروند. همچنین احتمال ترک تحصیل آنها کمتر است.
تیم تحقیق به رهبری «لوتا ولوتینن»، محقق دکترا در دانشگاه هلسینکی در فنلاند، نتیجه گرفتند: «تشخیص اختلال بیش فعالی در سالهای اول مدرسه با عملکرد بهتر در مدرسه، انتخابهای بیشتر در رشتههای تحصیلی و احتمال کمتر ترک تحصیل مرتبط بود.»
این تیم نوشت: «این یافتهها از توصیهها برای تشخیص زودهنگام پشتیبانی میکنند و غربالگری اختلال بیش فعالی قبل از ۱۲ سالگی باید در نظر گرفته شود.»
دکتر «ویکتور فورناری»، معاون روانپزشکی کودک و نوجوان در بیمارستان نورثول زوکر هیلساید و مرکز پزشکی کودکان نورثول کوهن در کوئینز نیویورک، گفت: «تشخیص زودهنگام با فراهم کردن امکان دسترسی به حمایت، درمانهای اختلال بیش فعالی و تسهیلات ویژه از سوی مدارس مانند زمان اضافی در طول امتحانات، به کودکان یک مزیت میدهد.»
فورناری افزود: «این مداخلات بسیار مهم هستند زیرا اغلب کودک احساس میکند که ظرفیت لازم را ندارد، در حالی که در واقع ممکن است هوش خوبی داشته باشد، اما دامنه توجه ضعیف آنها دستاوردهای تحصیلی آنها را محدود میکند.»
برای مطالعه جدید، محققان بیش از ۵۸۰،۰۰۰ کودک متولد فنلاند بین سالهای۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ را پیگیری کردند. از این گروه، حدود ۱۲۲۰۰ پسر و ۳۷۰۰ دختر مبتلا به اختلال بیش فعالی تشخیص داده شدند.
این مطالعه زمان تشخیص اختلال بیش فعالی آنها را با دستاوردهای تحصیلی آنها مقایسه کرد تا ببیند آیا تشخیص زودهنگام تفاوتی در موفقیت آنها ایجاد میکند یا خیر.
محققان دریافتند که به طور کلی، هر کودکی که اختلال بیش فعالی دارد، نتایج تحصیلی ضعیفتری نسبت به کودکان بدون تشخیص داشت. با این حال، عملکرد مدرسه کودکان بر اساس سن تشخیص به طور قابل توجهی متفاوت بود، به طوری که آنهایی که در اوایل تحصیل تشخیص داده شدند، عملکرد بهتری نسبت به آنهایی که در حدود ۱۶ سالگی یا بعد از آن تشخیص داده شدند، داشتند.
فورناری گفت: «بسیار مهم است که جوانان مبتلا به اختلال بیش فعالی در اوایل آموزش شناسایی شوند تا بتوانند از نظر تحصیلی به حداکثر پتانسیل خود برسند و اطمینان حاصل شود که در سیستم آموزشی باقی میمانند و از مدرسه اخراج نمیشوند.»
فورناری خاطرنشان کرد که این امر میتواند برای والدین کودکانی که مشکلات کمبود توجه دارند اما بیشفعال نیستند، بسیار دشوار باشد.
