به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، در این مطالعه، دادههای تقریباً ۱۰۰ هزار نفر بررسی شد.
محققان دریافتند افرادی که فعالیت شدیدتری را در برنامهی روزانهی خود می گنجانند، خطر ابتلا به چندین بیماری عمده، از جمله بیماریهای قلبی، دیابت نوع ۲ و زوال عقل، در آنها کمتر است.
این مطالعه افراد را به مدت ۷ سال پیگیری کرد و حتی با فعالیتهای کوتاه مدت، فواید قویای را مشاهده کرد.
در مقایسه با افرادی که تحرک کمی داشتند، افرادی که بالاترین سطح فعالیت را داشتند، موارد زیر مشاهده شد:
۶۳ درصد خطر کمتر ابتلا به زوال عقل
۶۰ درصد خطر کمتر ابتلا به دیابت نوع ۲
۴۶ درصد خطر کمتر مرگ زودرس
این مزایا حتی زمانی که کل زمان صرف شده برای فعالیتهای شدید بسیار کم بود، هم مشاهده شد.
حتی برخی فعالیت های روزمره مانند دویدن برای رسیدن به اتوبوس یا بالا رفتن سریع از پلهها با سلامت بهتر مرتبط بودند.
محقق ارشد «مینکو شن»، استاد بهداشت عمومی در دانشگاه مرکزی جنوبی در هونان چین، در یک بیانیه خبری گفت: «به نظر میرسد فعالیت بدنی شدید، واکنشهای خاصی را در بدن ایجاد میکند که فعالیت با شدت کمتر نمیتواند به طور کامل آنها را تکرار کند.»
او توضیح داد که این نوع فعالیت- نوعی که شما را به نفس نفس میاندازد- میتواند به قلب کمک کند تا کارآمدتر کار کند، جریان خون را بهبود بخشد و التهاب را کاهش دهد.
همچنین ممکن است از سلامت مغز پشتیبانی کند، که میتواند به توضیح خطر کمتر زوال عقل کمک کند.
این مطالعه نشان داد که شدت ورزش برای برخی از بیماریها نقش بیشتری نسبت به سایر بیماریها دارد.
برای بیماریهای التهابی مانند آرتروز و پسوریازیس، میزان شدت ورزش افراد بسیار مهم به نظر میرسید.
برای بیماریهایی مانند دیابت و بیماری کبد، مدت زمان و شدت فعالیت افراد مهم بود.
محققان میگویند افراد برای مشاهده مزایا نیازی به تمرینات طولانی ندارند.
شن گفت: «یافتههای ما نشان میدهد که انجام برخی از فعالیتهای بدنی شدید میتواند مزایای قابل توجهی برای سلامتی داشته باشد.»
او افزود که حتی۱۵ تا ۲۰ دقیقه در هفته انجام این نوع فعالیت، فقط چند دقیقه در روز، بهبودهای معناداری در سلامت به همراه دارد.
تغییرات سادهای مانند سریعتر راه رفتن، بالا رفتن از پلهها یا بازی کردن با بچهها میتواند این تاثیر را داشته باشد.
محققان تاکید می کنند: «فعالیت شدید ممکن است برای همه، به ویژه بزرگسالان مسن یا افرادی که شرایط پزشکی خاصی دارند، ایمن نباشد. برای آنها، هرگونه افزایش حرکت مفید است اما فعالیت باید متناسب با فرد تنظیم شود.»
