به گزارش خبرگزاری مهر، بر اساس گزارشی که پایگاه خبری «دراپ سایت نیوز» منتشر کرده است، ذخایر موشکهای رهگیر بالستیک در زرادخانه رژیم صهیونیستی پس از هفتهها تهاجم نظامی مشترک علیه ایران به شدت کاهش یافته و تعداد آنها به ارقامی در حد «دو رقمی» یعنی کمتر از صد فروند رسیده است.
یک مقام دولت دونالد ترامپ در این باره به صراحت گفته است که اسرائیلیها اکنون مجبورند برای شلیک هر رهگیر دست به انتخاب بزنند و تصمیم بگیرند کدام موشکها را ساقط کنند و از کنار کدام یک عبور کنند.
این در حالی است که کاخ سفید از اظهار نظر در این باره خودداری کرده و پاسخگویی را به ارتش اسرائیل ارجاع داده و ارتش اسرائیل نیز صرفاً اعلام کرده که موضوع در دست بررسی است و پاسخی قطعی ارائه نداده است.
جزئیات فنی و آماری این گزارش که توسط موسسه سلطنتی خدمات متحد دفاعی و امنیتی بریتانیا موسوم به «روسی» منتشر شده نشان میدهد که وخامت اوضاع بسیار فراتر از تصورات اولیه است.
بر اساس تحلیل این اندیشکده نزدیک به سرویسهای اطلاعاتی بریتانیا، اسرائیل تا تاریخ بیستوچهارم مارس تقریباً تمامی موجودی موشکهای Arrow-2 و Arrow-3 خود را مصرف کرده است به طوری که از مجموع یکصد و پنجاه فروند، یکصد و بیست و دو فروند آن شلیک شده و موجودی آن به انتها رسیده است.
در همین بازه زمانی از مجموع ۱۴۸ فروند سامانه پدافندی تاد که توسط آمریکا در اسرائیل مستقر شده بود نیز ۲۲ فروند مصرف شده است.
ابعاد بحران وقتی روشنتر میشود که بدانیم هزینه جایگزینی این تجهیزات فوقالعاده سنگین و فرآیند تولید آنها به شدت کند و زمانبر است.
قیمت تمامشده هر فروند موشک آرو بین دو تا سه میلیون دلار برآورد میشود و تولید آن ماهها زمان میبرد و در مقابل، هر فروند موشک تاد که برای رهگیری در فاز نهایی پرواز طراحی شده رقمی نجومی معادل ۱۲ میلیون دلار هزینه در بر دارد و این در شرایطی است که سامانههای پدافندی اغلب برای انهدام یک موشک بالستیک مهاجم مجبور به شلیک همزمان چندین رهگیر هستند.
تحلیلگران موسسه «روسی» بر این باورند که ایران آگاهانه یک استراتژی فرسایشی و حسابشده را برای تخلیه زرادخانه پدافندی اسرائیل به اجرا گذاشته است.
طبق این تحلیل، تهران در موجهای اولیه حملات خود عمداً از مدلهای قدیمیتر موشکهای خود استفاده کرده است تا رژیم صهیونیستی را وادار به شلیک حداکثری رهگیرهای گرانقیمت خود کند و به تعبیر تحلیلگران، این کار به مثابه یک «پیشپرداخت» بوده است تا زمانی که نوبت به پرتاب موشکهای پیشرفتهتر و دقیقتر میرسد، سپر دفاعی اسرائیل خالی و ناتوان شده باشد.
هرچند سانسور شدید نظامی اسرائیل بر آمار خسارات در سرزمینهای اشغالی سایه انداخته و امکان راستیآزمایی مستقل را دشوار ساخته اما دادههای اقتصادی و امنیتی تصویری نگرانکننده از افزایش چشمگیر ضریب نفوذ موشکهای ایران ترسیم میکند.
موسسه مالی جیپی مورگان در مقالهای تحقیقاتی که ششم آوریل منتشر کرد و در آن به دادههای موسسه یهودی امنیت ملی آمریکا موسوم به جینسا استناد نموده اعلام کرد که نرخ موفقیت اصابت موشکها به اهداف در سرزمینهای اشغالی از سه درصد در دو هفته نخست جنگ به بیست و هفت درصد افزایش یافته است.
این جهش قابل توجه عمدتاً ناشی از تغییر تاکتیک ایران و بهرهگیری از موشکهای مجهز به کلاهکهای بارانی است که با پخش شدن مهمات در آسمان، سامانههای ضدموشکی دشمن را وادار به مصرف رهگیرهای بسیار بیشتری میکنند.
در واکنش به این شرایط بحرانی، وزارت جنگ اسرائیل اعلام کرده است که قصد دارد روند تولید موشکهای جدید آرو را شتاب ببخشد و خبر این اقدام در روز دوشنبه از سوی روزنامه جروزالم پست منتشر شد.
اما نکته اساسی اینجاست که با خالی شدن انبارهای اسرائیل، بقای پدافند هوایی این رژیم اکنون بیش از هر زمان دیگری به سامانههای موشکی ناوگان دریایی آمریکا در منطقه گره خورده و خروج اخیر ناو هواپیمابر یواساس جرالد فورد به دلیل ترس از حملات تلافیجویانه ایران، عملاً بخشی از این چتر حمایتی را تضعیف کرده است.
گزارش «روسی» تأکید میکند که نیروی دریایی آمریکا برای دفاع از سرزمینهای اشغالی تاکنون ۴۳۱ فروند از مجموع حدود ۲۵۰۰ فروند موشک رهگیر ایجیس خود را مصرف کرده و این ذخایر در حکم آخرین سنگر دفاعی برای اسرائیل تلقی میشوند.
بدتر از آن، ارتش آمریکا ناچار شده بخش قابل توجهی از ذخایر محدود و راهبردی خود را که تحت دکترین نظامی «چرخش به آسیا» برای مقابله با چین کنار گذاشته شده بود، صرف دفاع از متحدان عرب خود در خلیج فارس و سرزمینهای اشغالی کند.
باید به یاد داشت که دکترین جنگی اسرائیل بر پایه پیروزی برقآسا و انهدام سریع سکوها و زرادخانههای موشکی ایران بنا نهاده شده بود اما واقعیت میدانی چیز دیگری را نشان داد.
با وجود کارزارهای هوایی سنگین و بیسابقه آمریکا و اسرائیل، ایران به لطف بهرهگیری از پرتابگرهای متحرک و تأسیسات زیرزمینی عمیق و نفوذناپذیر خود توانسته است شلیک موشکهایش را با نرخی ثابت و بیوقفه ادامه دهد و از طرفی ورود همزمان حزبالله لبنان و نیروهای انصارالله یمن به میدان نبرد، فشار را بر پدافند چندلایه اسرائیل چندین برابر کرده است.
ناگفته نماند که در جریان جنگ ۱۲ روزه ژوئن سال ۲۰۲۵ نیز ایران بیش از پانصد فروند موشک بالستیک به سمت سرزمینهای اشغالی پرتاب کرده بود که همان حملات اولیه نیز ضربه مهلکی به ذخایر رهگیرهای اسرائیل پیش از آغاز دور تازه درگیریها وارد ساخته بود.
از سوی دیگر معضل جایگزینی این تسلیحات تنها به هزینههای گزاف محدود نمیشود بلکه کندی خط تولید یک بحران استراتژیک مضاعف ایجاد کرده است.
هرچند شرکت لاکهید مارتین اوایل امسال قراردادی با پنتاگون برای افزایش ظرفیت تولید سالانه موشکهای تاد از ۹۶ فروند به ۴۰۰ فروند امضا کرده اما این برنامه افزایش ظرفیت به صورت پلکانی و در طول هفت سال آینده اجرا خواهد شد و طبیعتاً گرهی از بحران حاد و آنی کنونی نخواهد گشود.
در سال گذشته میلادی آمریکا تنها ۱۲ فروند تاد تحویل گرفته بود و برای سال جاری نیز تنها سی و هفت فروند به زرادخانهاش افزوده خواهد شد.
