به گزارش خبرنگار مهر، نمایشگاه نقاشی عبدالحمید پازوکی با عنوان «۱۲ روز» که مجموعه‌ای تحت تاثیر جنگ تحمیلی ۱۲ روزه است، از ۲۱ آذر در گالری سهراب برگزار و تا روز ۱۳ دی تمدید شده است.
مجموعه نقاشی‌های پازوکی در این نمایشگاه، سیاه و سفید هستند و در آنها کمتر شاهد شاعرانگی هستیم و این آثار بیشتر واقع‌گرایانه هستند. به گفته وی، زمان کمک کرده تا به این صراحت برسد و شرایط و اوضاع کشورمان به ویژه در دوران جنگ ۱۲ روزه موجب شد تا با رنگ بر بوم‌هایش شلاق بزند. در واقع، این مجموعه نقاشی‌ها، ابزاری برای تخلیه احساسات هنرمند شده است.
حجت امانی هنرمند نقاش، یادداشتی بر نمایشگاه عبدالحمید پازوکی نوشته است که آن را در ادامه می‌خوانید.
«بستر بوم نقاشان به شکل‌های مختلفی در تاریخ نقاشی شاهد بازنمود کنش‌های هنرمندان تجسمی در برابر ناملایمات بیرونی و درونی از جمله فجایع «جنگ» بوده است؛ از گرونیکای پیکاسو در جهان غرب گرفته تا جنگ هایی که در قالب‌های کوچک مینیاتورهای ایرانی بازنمودی از آن واقعه را تجسم بخشیده است. هنرمندی که ناخواسته جنگ را تجربه می‌کند، غرور، خشم، غم، اندوه، دلتنگی و درد را در درون فریاد می‌زند و چون تاب آن را ندارد به دنبال راهی است تا واکنش خود را نسبت به آن بروز دهد. از این میان، نقاشان بیشتر بوم را همدم مناسبی برگزیده‌اند تا تجربه خود را در قالب تجسمی به عرصه ظهور بگذارند.
ایران در بستر خاورمیانه جنگ‌های متعددی را از سر گذرانده و هنرمندان به شیوه‌ها و بیان‌های مختلفی واکنش تجسمی خود را به آن اظهار کرده‌اند؛ به همین دلیل است که بخش مهمی از فرهنگ تصویری و تجسمی ایران به این موضوع اختصاص دارد. پس از انقلاب، شهر تهران ۲ بار شاهد حملات جنگی بوده؛ اولین آن مربوط به سال های ۶۶-۶۷ و دیگری جنگ ۱۲ روزه اخیر که جنگ به شهرها و خانه‌ها رسید و امکان دفاع و مقابله برای عموم میسر نبود. از این رو کنش‌های مردمی به شکل های مختلفی در فضاهای مجازی خود را نشان داد و هنرمندان تجسمی به گونه‌ای دیگر واکنش‌های شخصی خود را تجسم دادند.
عبدالحمید پازوکی با سابقه تجسمی که بیشتر آثار او با مجموعه هایی از گل و بوته هایی با خیال شرقی شناخته می‌شود، در مجموعه اخیرش با عنوان «۱۲ روز» تجربه خود از جنگ را در قالب کنش اکسپرسیو وار بر بوم ثبت کرده است. پازوکی با رنگ‌های غالباً خنثی؛ سیاه و خاکستری بوم را نواخته است. این در حالی است که قالب تجسمی خود را همچنان حفظ کرده، مانند شاعری که فریاد خود را در قالبی شناخته شده سروده است.
در این کنش نقاشانه که بوم نقاش شاهد بی واسطه او بوده است، گاه ابزار مانع از بروز کنش‌های درونی او شده و با انگشتان دست بوم و رنگ را لمس کرده است که ناخودآگاه، غارنگاری‌های انسان‌های اولیه را به‌خاطر می‌آورد که چگونه دیوار غارها را مسحور ساحت خواسته های درونی خود ساخته اند. اگر چه این آثار متاثر از جنگ بر بوم نقش بسته اما به گمان این خط‌ها و نقش‌ها فاقد ترس هستند و بیش از آن‌که اندوه را القا کنند، غرور را فریاد می‌زنند و به‌جای حکایت از ویرانی سرشار از حضور و زندگی هستند. حتی رنگ‌های خاکستری و سیاه به گونه‌ای به کار رفته است که غم و اندوهی را منتقل نمی‌کند بلکه یادآور خاطره خیال نقاش است.
به بیان دیگر نقاش در مواجهه با جنگ فریاد می زند «من زنده ام» این حضور خود نوعی تقابل با تجاوزگری بر جان است. این گونه از نقاشی‌ها خاطره پیروزی درون بر متخاصم است و این چنین است که هنوز بوم کنش نقاشانه را تاب می آورد.»
