پیش‌بینی کارشناسان از سرنوشت انگلیس در جام جهانی / پایان کار توخل کجا خواهد بود؟

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از ایلنا،در آستانه آغاز جام جهانی ۲۰۲۶، کارشناسان به بررسی شانس و میزان پیشروی تیم ملی انگلستان تحت هدایت توماس توخل در این تورنمنت بزرگ پرداخته‌اند. 

دوست داریم فکر کنیم که یکی دو چیز درباره این بازی زیبا و مأموریت‌های بزرگ آن می‌دانیم و به همین خاطر، از تیم نویسندگان و سردبیران خود خواسته‌ایم تا پیش‌بینی‌های خود را برای این تورنمنت ارائه دهند. از برندگان کفش طلا و توپ طلا گرفته تا غول‌های پنهان و بزرگ‌ترین ناامیدی‌های جام، ما همه چیزهایی را که باید از بزرگ‌ترین جام جهانی تاریخ انتظار داشته باشید، برای شما پوشش داده‌ایم.

مرحله یک‌چهارم نهایی. قرعه‌کشی مسابقات یک بار دیگر با انگلستان بسیار مهربان بوده است؛ آن‌ها باید بدون دردسر از گروه خود صعود کنند و سپس از سد هر تیمی که در مرحله یک‌شانزدهم نهایی با آن روبه‌رو می‌شوند، به راحتی بگذرند. مکزیک در ورزشگاه آزتکا می‌تواند در مرحله یک‌هشتم نهایی در انتظار آن‌ها باشد، اما سه‌شیرها مطمئن هستند که کیفیت لازم برای از پیش رو برداشتن یکی از میزبانان مشترک را دارند. تا آن مرحله، شاگردان توماس توخل ممکن است شتاب و خودباوری کافی برای رفتن تا انتهای مسیر را به دست آورده باشند، اما من گمان می‌کنم که شرایط آب‌وهوایی – به خصوص اگر مجبور باشند بازی یک‌چهارم نهایی خود را در میامی برگزار کنند – در نهایت تاوان سنگینی را از گروهی خواهد گرفت که عموما از بازیکنان شاغل در لیگ طاقت‌فرسا و فیزیکی برتر انگلستان تشکیل شده است.

کریشن دیویس: این جام جهانی به عنوان یک فرصت طلایی دیگر برای انگلستان توصیف می‌شود تا به ۶۰ سال رنج و حسرت خود پایان دهد، اما من پیش‌بینی می‌کنم که در آمریکای شمالی با دلشکستگی‌های بیشتری روبه‌رو شویم. آن‌ها از گروه خود و مرحله جدید یک‌شانزدهم نهایی صعود خواهند کرد، اما رویارویی احتمالی در مرحله یک‌هشتم نهایی با مکزیک در خاک خودش و در ورزشگاه آزتکا، چشم‌اندازی دلهره‌آور است. حتی اگر آن‌ها از این آزمون سخت عبور کنند، برزیل، آرژانتین و اسپانیا احتمالاً در مسیر آینده آن‌ها قرار خواهند داشت و من تعجب نخواهم کرد اگر شاگردان توخل در هر یک از این دیدارها شکست بخورند. همیشه بحث‌های زیادی در مورد انتخاب اسکواد قبل از تورنمنت وجود دارد، اما من واقعاً فکر می‌کنم سه‌شیرها ممکن است تاوان سختی را برای کمبود نگران‌کننده عمق ترکیب و نداشتن تجربه و شناخت کافی از شرایط تورنمنت پرداخت کنند.

استفان داروین: قلب من می‌گوید انگلستان کار را تمام خواهد کرد، اما عقلم می‌گوید هیچ شانسی وجود ندارد. چاقوها پس از برخی تصمیمات و انتخاب‌های جنجالی توماس توخل برای لیست تیم از رو بسته شده‌اند و اگر سه‌شیرها مسابقات را طوفانی آغاز نکنند، او خیلی زود فشارها و گرما را حس خواهد کرد. انگلستان در یورو قبلی از شانس خود نهایت استفاده را برد و من نمی‌توانم تصور کنم که دوباره ستاره‌ها با هم هماهنگ شوند تا آن‌ها را تا انتهای مسیر در شرایط چالش‌برانگیز تابستان سوزان آمریکای شمالی هدایت کنند. آن‌ها باید به جمع هشت تیم پایانی برسند، اما با توجه به اینکه بسیاری از مهره‌های کلیدی آن‌ها فصل‌های خسته‌کننده‌ای را در سطح باشگاهی پشت سر گذاشته‌اند، به نظر می‌رسد که آن‌ها باز هم در مراحل حساس کم خواهند آورد.

آمی روسکای: انگلستان در سال‌های اخیر عادت کرده است که تورنمنت‌های بزرگ را به شکلی درخشان مدیریت کند، اما مسیر رسیدن به مراحل پایانی در سال جاری بسیار دشوار و پیچیده است. در حالی که صحبت‌های زیادی درباره اسکواد، خط‌خورده‌های سرشناس و غایبان غافلگیرکننده وجود داشته، این موضوع ترکیب ۱۱ نفره اصلی را چندان تغییر نمی‌دهد، اگر اصلاً تغییری ایجاد کند؛ و این واقعیت که توماس توخل با جستجوی مشخص برای یافتن هافبک‌های تعویضی تأثیرگذار به منظور تکمیل کردن ترکیب اصلی، رویکرد متفاوتی را امتحان می‌کند کاملاً منطقی است، به خصوص که امتحان کردن چیزی متفاوت برای عبور دادن این تیم از خط پایان ارزشش را دارد. با این حال، تقابل احتمالی در مرحله یک‌چهارم نهایی با برزیل فوق‌العاده سخت به نظر می‌رسد و همان جایی است که احتمالاً رؤیای جام جهانی انگلستان به پایان می‌رسد.

کریس برتون: مرحله یک‌چهارم نهایی. انگلستان همان کاری را خواهد کرد که همیشه انجام می‌دهد – با راحتی نسبی از گروه خود صعود می‌کند، چند نمایش نه‌چندان الهام‌بخش را در مراحل حذفی اولیه به اجرا می‌گذارد (احتمالاً با یک ضیافت پنالتی که برای سنجش عیار تیم به آن اضافه می‌شود)، و در نهایت در برابر یک حریف نسبتاً خوب کارش گره می‌خورد و ناکام می‌ماند. اسکواد توماس توخل فاقد بازیکنان تغییردهنده جریان بازی است که بتوانند از روی نیمکت وارد زمین شوند و مسابقه‌ای را که دارد از دست سه‌شیرها خارج می‌شود، نجات دهند. آن‌ها احتمالاً به سخت‌ترین شکل ممکن متوجه خواهند شد که وقتی برنامه اول کار نمی‌کند، چه اتفاقی رخ می‌دهد.

پیتر مک‌ویتی: مرحله گروهی در مواجهه با کرواسی، غنا و پاناما ممکن است یک چالش برای تیم توماس توخل باشد، اما عدم صعود از این گروه یک فاجعه واقعی و تمام‌عیار برای سه‌شیرها خواهد بود. ایستادن در رتبه اول گروه می‌تواند آن‌ها را برای یک مسیر خوب حداقل تا جمع چهار تیم پایانی آماده کند؛ جایی که عیار و قدرت واقعی تیمی متشکل از هری کین، جود بلینگام و دکلان رایس محک خواهد خورد.

تام ماستون: شاید من بیش از حد به ریتم‌ها و اتمسفر تورنمنت‌های انگلستان تحت هدایت گرت ساوتگیت عادت کرده بودم، اما در حال حاضر حس و حال تیم با توماس توخل و بازیکنان اصلاً خوب به نظر نمی‌رسد. به رغم رقابت‌های انتخابی بی‌نقص آن‌ها، نتایج بازی‌های دوستانه در برابر حریفان رقابتی‌تر اصلاً خوب نبوده است و بخش عمده‌ای از ترکیب اصلی تیم از ماه نوامبر تا کنون در کنار هم بازی نکرده‌اند. با وجود تمام انتقاداتی که از ساوتگیت به خاطر داشتن «بازیکنان محبوبش» می‌شد، توخل نیز از همین حالا به نظر می‌رسد مسیر مشابهی را دنبال کرده و این به ضرر تیم تمام شده است. این واقعاً حس یک تورنمنت ناامیدکننده را می‌دهد که یا با شکست مقابل مکزیک در مرحله یک‌هشتم نهایی به پایان می‌رسد – یا در همان مرحله در برابر اسپانیا؛ چرا که کرواسی با غلبه بر انگلستان صدرنشینی گروه را مال خود کرده است.