یادداشت مهمان- محمدرضا اکبری: در پی حوادث تلخ ماههای اخیر و تشدید درگیریها، جانهای عزیز و بیگناه بسیاری از میان مردم عادی گرفته شد؛ مردان، زنان و کودکانی که هر یک، بخشی از پیکره اجتماعی این سرزمین بودند و فقدانشان داغی مشترک بر دل خانوادهها و جامعه نشاند. در میان این قربانیان، خانوادههایی نیز بهصورت کامل از میان ما رفتند و نامشان بهعنوان نمادی از مظلومیت غیرنظامیان در حافظه جمعی باقی ماند.
یکی از این خانوادهها، خانواده حسین عربنژاد است که در ساعت ۹ صبح روز دوازدهم اسفندماه ۱۴۰۴، هر چهار عضو آن در یک حادثه تلخ جان خود را از دست دادند. اکنون و در چهلمین روز این واقعه، یاد آنان بهانهای است برای بازخوانی زندگی خانوادهای که در عین سادگی، نمونهای روشن از پیوند دانش، اخلاق و مسئولیتپذیری اجتماعی بودند.
حسین عربنژاد، دانشآموخته مقطع دکتری مهندسی کامپیوتر، از چهرههای علمی متعهدی بود که دانش تخصصی خود را در خدمت نیازهای کشور قرار داده بود. او بهعنوان فردی دقیق، منظم و مسئولیتپذیر شناخته میشد و در کنار توان علمی، به اخلاق حرفهای، تواضع و روحیه همکاری پایبندی جدی داشت. نزدیکانش او را انسانی آرام، اخلاقمدار و دغدغهمند نسبت به آینده ایران توصیف میکنند؛ فردی که علم را نه صرفاً یک موقعیت فردی، بلکه ابزاری برای خدمت میدانست.
در کنار او، مژده اکبری با همراهی مستمر و نقشی فعال در مدیریت کانون خانواده، سهمی اساسی در شکلگیری محیطی آرام و صمیمی داشت. این زوج، با نگاهی مسئولانه به تربیت فرزندان خود، تلاش میکردند ارزشهایی چون احترام، تلاش، امید و تعلق به سرزمین را به نسل آینده منتقل کنند. بشری و امیررضا، فرزندان این خانواده، در چنین فضایی رشد یافتند؛ فضایی که خانواده را به نخستین مدرسه انسانسازی تبدیل کرده بود.
این خانواده، همانند بسیاری از خانوادههای دیگر، نه در متن درگیریها، بلکه در بطن زندگی روزمره و بهعنوان شهروندانی عادی، قربانی خشونتی شدند که غیرنظامیان را هدف قرار داد. از دست رفتن همزمان چهار عضو یک خانواده، تنها یک ضایعه فردی نیست؛ بلکه نشانهای از عمق آسیبی است که چنین حوادثی بر بافت اجتماعی وارد میکند.
امروز، در چهلمین روز فقدان حسین عربنژاد، مژده اکبری و فرزندانشان بشری و امیررضا، یاد آنان در کنار یاد همه جانباختگان بیگناه این روزها زنده است. بازخوانی زندگی این خانواده، نه برای برجستهسازی یک نام، بلکه برای یادآوری ارزش جان انسانها و اهمیت پاسداشت صلح، امنیت و کرامت انسانی است.
