گروه سیاسی خبرگزاری مهر: در پی حملات هوایی شبانهروز گذشته آمریکا به چندین دانشگاه بزرگ ایران که منجر به شهادت و مجروحیت جمعی از دانشجویان و اساتید شد، جمهوری اسلامی ایران تغییر راهبردی در قواعد درگیری اعلام کرد. نیروهای مسلح با صدور بیانیهای صریح، کلیه دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشورهای متجاوز و حامیان آنها را “هدف مشروع دفاع مشروع” اعلام نمودند. این بیانیه تأکید کرده است که از این پس، هرگونه هدفگیری مراکز علمی و آموزشی ایران با پاسخ متناسب و متقارن علیه تأسیسات مشابه در کشورهای متجاوز مواجه خواهد شد.
همچنین دو تأسیسات حیاتی وابسته به صنایع نظامی و هوافضای آمریکا در منطقه در حملات دقیق و پیچیدهای هدف قرار گرفتند. منابع اطلاعاتی تأیید کردهاند که این تأسیسات نقش کلیدی در زنجیره تأمین تجهیزات پیشرفته مورد استفاده در حملات علیه ایران داشتهاند. کارشناسان نظامی این حملات را نشاندهنده تغییر راهبرد از پاسخهای تدافعی به رویکرد تهاجمی و هدفمند میدانند که عملاً “هزینه جنگ” را به داخل خاک متحدان آمریکا و زیرساختهای حیاتی آن منتقل کرده است.
مهمترین تحول میدانی روز سیام، گزارشها از افزایش محسوس توان عملیاتی نیروهای مسلح ایران است.
شمار “موجهای” حملات موشکی و پهپادی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به عدد ۸۵ رسیده است و این نشان میدهد که برخلاف پیشبینیهای اولیه پنتاگون مبنی بر کاهش تدریجی توان تهاجمی ایران پس از یک ماه درگیری، نه تنها حجم حملات کاهش نیافته، بلکه حملات به مراتب هدفمندتر، هماهنگتر و سنگینتر از روزهای نخست جنگ شده است.
با پایان یافتن سیاُمین روز جنگی که کاخ سفید وعده “پیروزی سریع و قاطع” آن را داده بود، اکنون حتی مقامات پنتاگون نیز در گفتوگوهای غیررسمی از “واقعیت تلخ میدانی” سخن میگویند. برآوردها نشان میدهد ایران همچنان بیش از ۶۰ درصد از توان موشکی و پهپادی پیش از جنگ را حفظ کرده است.
تنگه هرمز تحت کنترل عملیاتی ایران باقی مانده و تردد کشتیهای غربی به صفر رسیده است.
همچنین اکثر پایگاه نظامی آمریکا در منطقه پس از حملات اخیر از مدار عملیاتی خارج شدهاند و قیمت نفت همچنان بالای ۱۰۰ دلار باقی مانده و اقتصاد غرب را با تهدید جدی مواجه ساخته است.
روز سیام جنگ را میتوان نقطه عطفی در تثبیت واقعیت جدیدی در منطقه دانست: ایالات متحده نه تنها به هیچ یک از اهداف راهبردی خود دست نیافته، بلکه با واکنش هوشمندانه، هدفمند و فزاینده ایران مواجه شده است. از یک سو، تغییر قواعد درگیری و اعلام دانشگاههای دشمن به عنوان هدف مشروع، بازدارندگی جدیدی را ایجاد کرده که هزینه حمله به مراکز علمی ایران را به سطحی بیسابقه رسانده است. از سوی دیگر، افزایش موجهای سپاه به ۸۵ و هدفمندتر و سنگینتر شدن حملات، روایت واشنگتن درباره “فرسایش توان ایران” را کاملاً ورشکسته ساخته است.
در این شرایط، حتی هواداران سرسخت جنگ در کنگره نیز به این جمعبندی رسیدهاند که گزینه نظامی شکست خورده و تنها راه باقیمانده، پذیرش شروط ایران برای پایان جنگ است. هشدارها درباره “باتلاق زمینی” نیز با قاطعیت بیشتری تکرار میشود؛ باتلاقی که ورود به آن، فاجعهای جبرانناپذیر برای واشنگتن به همراه خواهد داشت.
یک ماه پس از آغاز “خشم عظیم”، اکنون خشم واشنگتن در بنبستی فرو رفته که هر روز عمیقتر و فرار از آن دشوارتر میشود.
