چرا اینترنت هنوز به حالت عادی برنگشته است؟

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از سیتنا، اگرچه پس از دوره محدودیت‌های اینترنت ناشی از شرایط جنگی در کشور، اینترنت بین‌الملل در ایران به‌صورت رسمی بازگشایی شد، اما تجربه کاربران نشان می‌دهد کیفیت اتصال همچنان فاصله قابل توجهی با شرایط عادی دارد. بسیاری از سرویس‌های خارجی از جمله موتورهای جست‌وجو، شبکه‌های اجتماعی، سرویس‌های ابری و ابزارهای توسعه نرم‌افزاری یا کند هستند یا با قطعی‌های متناوب مواجه‌اند. 

به گزارش سیتنا، یکی از مهم‌ترین عوامل این وضعیت، اختلال در عملکرد پروتکل TCP عنوان می‌شود. TCP به‌عنوان ستون فقرات ارتباطات اینترنتی، مسئول ایجاد و حفظ اتصال پایدار بین کاربر و سرور است. در صورت بروز اختلال در handshake اولیه، packet loss یا reset شدن اتصال، حتی در شرایطی که اینترنت «متصل» به نظر می‌رسد، تبادل داده عملاً ناپایدار یا غیرممکن می‌شود. 

در کنار آن، برخی گزارش‌ها از محدودیت یا اختلال در مسیرهای بین‌المللی و گلوگاه‌های شبکه‌ای حکایت دارد. این وضعیت باعث افزایش تأخیر (latency)، کاهش سرعت واقعی انتقال داده و ناپایداری در اتصال به سرویس‌های خارجی شده است. 

عامل مهم دیگر، وضعیت نامناسب برخی دیتاسنترها و مسیرهای تبادل ترافیک (IXP و upstream) است. در چنین شرایطی، حتی سرویس‌های داخلی متصل به زیرساخت جهانی نیز ممکن است با قطعی یا اختلال مواجه شوند؛ موضوعی که بیشترین اثر را بر کسب‌وکارهای آنلاین و خدمات ابری گذاشته است. 

در این میان، برخی کاربران به محدودیت یا بررسی غیرعادی در ارتباطات TCP اشاره کرده‌اند؛ از جمله بررسی‌هایی که نشان می‌دهد برخی پورت‌ها یا مسیرهای ارتباطی با timeout یا اختلال مواجه‌اند. چنین شرایطی می‌تواند تجربه کاربر را به‌شدت تحت تأثیر قرار دهد، حتی اگر اتصال کلی اینترنت برقرار باشد. 

یکی دیگر از عوامل کمتر مورد توجه، عدم بازگشایی IPv۶ در شبکه ایران است. IPv۶ به‌عنوان نسل جدید پروتکل اینترنت می‌تواند در شرایط استاندارد به بهبود مسیردهی، کاهش وابستگی به NAT و افزایش پایداری کمک کند. با این حال، در شرایط فعلی که بسیاری از سرویس‌ها و مسیرهای شبکه همچنان بر پایه IPv۴ هستند و زیرساخت بین‌الملل نیز با محدودیت مواجه است، نقش IPv۶ در عمل بسیار محدود باقی مانده و نمی‌تواند به‌تنهایی مشکلات ناپایداری را برطرف کند. 

کارشناسان تأکید می‌کنند که IPv۶ تنها در صورتی می‌تواند اثر قابل توجه داشته باشد که هم‌زمان در سطح بین‌الملل، سرویس‌دهنده‌ها و زیرساخت داخلی به‌صورت کامل و پایدار از آن پشتیبانی کنند؛ در غیر این صورت، کاربران همچنان درگیر همان گلوگاه‌های لایه TCP و مسیریابی خواهند بود.