حسین شریعتمداری: اهانت به مسئولان، در شرایط حساس کنونی قابل توجیه نیست

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از تابناک، حسین شریعتمداری، مدیرمسئول روزنامه کیهان در یادداشتی نوشت:

۱- به این فراز از بیانات امام شهیدمان نگاهی بیندازید؛ حضرت ایشان با حالتی آمیخته به نگرانی می‌فرمایند:

«این که یک نفر را شما به عنوان ضد ولایت، ضد بصیرت و نمی‌دانم چه، مشخص کنید و بعد یک عده‌ای راه بیفتند علیه او شعار بدهند مجلس را به هم بزنند. بنده با این کار‌ها مخالفم. اگر آن کسانی که این کار‌ها را می‌کنند واقعاً حزب‌اللهی و مؤمنند، خب نکنند. می‌بینید که تشخیص ما این است که این به ضرر کشور است. اینها به نفع نیست. با احساساتشان راه بیفتند اینجا و آنجا علیه این شعار بدهند و علیه آن. این شعار دادن‌ها کاری از پیش نمی‌برد. نگه دارید این خشم‌ها را. این احساسات را برای جای لازم. از این که به رؤسای کشور، به رئیس‌جمهور و دیگران، در یک چنین شرایط مهم بین‌المللی و داخلی، اهانت بشود به شدت پرهیز کنند. اگر چنانچه به این حرف‌ها اعتنائی ندارند، خب آنها که حسابشان جداست. اما آن کسی که اعتنا به این حرف‌ها دارد، مقید است که برخلاف موازین شرع حرکت نکند، باید مراقبت کنند و نکنند از این کارها».

۲- رسانه‌های فارسی‌زبان ضد‌انقلاب با انتشار چند‌باره یکی از تجمعات که در آن به برخی از مسئولان کشورمان اهانت شده بود، اصرار داشتند که حضور گسترده و بی‌نظیر و یکصد و چند روزه مردم پاکباخته ایران در سراسر کشورمان را رو به پایان معرفی کنند (!) و شکاف در انسجام مقدس ملت را که آرزوی برباد رفته دشمن است، [‌به خیال خود]نزدیک قلمداد کنند! بدیهی است که خود حضرت آقای شهیدمان نیز نقد منصفانه و خیرخواهانه را ضروری می‌دانستند چرا که اگر خطای مسئولان مورد نقد قرار نگیرد و درباره آن روشنگری نشود، خطر انحراف در پیش است ولی اهانت به مسئولان، آن‌هم در شرایط بسیار حساس کنونی قابل توجیه نیست. رهبر معظم انقلاب در بخشی از پیام ۷ خرداد خود می‌فرمایند: لازم است تک‌تک جان‌فدایانی که، دلشان برای اسلام و انقلاب یا استقلال و سربلندی ایران می‌تپد، از این پس، بیش از پیش، برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و به‌هم پیوسته ملّت، اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجّه و حتی موجّه را، به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند، و قولاً و عملاً، مظهر انسجام و یکپارچگی ملّت باشند‌…

همین! و به قول شیخ بهائی.

دل گفت مرا علم لَدُنی هوس است

تعلیمم کن اگر تُرا دست‌رس است

گفتم که: الف، گفت: دگر؟ گفتم: هیچ

در خانه اگر کس است، یک حرف بس است!