خبرگزاری مهر، یادداشت مهمان، حمید نیلی:کافی‌ست یک‌بار او را می‌دیدی . مهرش به دلت می‌نشست چونان که او را سالهاست می‌شناسی.
چقدر دلتنگت می‌شویم .
چقدر به بودنت عادت کرده‌ایم و چقدر نبودنت برایمان تحمل ناپذیرست.
دلمان برای اقتدارت، برای خنده‌هایت و برای صدای آرامش‌بخشت تنگ می‌شود.
چقدر این اواخر در حسرت شهادت، اشکتان را دیدیم که در کمال شجاعت شهادت را طلب می کردی. نمازت بر پیکر پاک حاج قاسم، دل‌گویه‌هایت با امام عصر (عج) و همه اینها نشان از این بود که دوست داشتی همچون مولایت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) در جهاد با کفر و در راه وطن و خاک ایران اسلامی به شهادت برسی و چه سرخوشانه این راه را پیمودی و به آرزوی شیرینت رسیدی.
ما هم به سیاق پیمانی که تو با خدایت و حضرت حجت بستی با تو عهد می‌بندیم که تا جان در بدن داریم پرچمت را بر زمین نخواهیم گذاشت.
آقاجان حال که پس از سالها به آرامش رسیده‌ای، آرام باش و برایمان دعا کن و بدان که تو را چون جان دوست داریم.
