با خواهرش آمده بود و کنار او روی صندلی نشسته بود. دلش آنقدر پر بود که امان نداد کاغذ و قلم آماده کنم و حرفهایش را نت برداری کنم. شروع کرد به گفتن: "بیخود نیست  میگن هرچی سنگه برای پای لنگه. محلی ها حکم و قولشون این بوده و هست که دختر به سیزده سال نرسیده باید شیرینی خورده ی کسی بشه وگرنه تُرشیده است و پیشونی نوشتش میشه پیر دختر خونه . اگه شانس بیاره  اعیون های ده بالا به کنیزی بگیرنش.از وقتی چشم بازکردیم تو گوشمون خوندن که ده بالا یی ها اعیون هستن و ما ده پایینی...