بیوگرافی علیرضا خمسه

“علیرضا خمسه” متولد بهمن 1331 در تهران ، او بازیگر تئاتر، سینما، تلویزیون ایرانی و فارغ التحصیل رشته روانشناسی از دانشگاه شهید بهشتی است.

علیرضا خمسه در 9 بهمن ماه سال 1331 در تهران به دنیا آمد. وی از هنرجویان مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما بود.

خمسه در سال 1357 به فرانسه رفت و یک سال و نیم در مدرسه ون سن، آتلیه اگوستوبوال و آتلیه سیته یونیور سیته پاریس، دوره های مربوط به پانتومیم، حرکات بدنی و بازیگری را فرا گرفت .

در سال 1359 به ایران بازگشت و در سال 1360 برای اولین بار مقابل دوربین سینما رفت و در فیلم مرگ یزدگرد بازی کرد. نوع خطوط چهره خمسه و تسلط او بر حرکات صورت ( میمیک ) و نرمی ای که در حرکات بدن او وجود دارد، از همان ابتدای ورود او به حیطه بازیگری، توجه کارگردان های کمدی ساز را به خود جلب کرد.

و بعد از فیلم جدی  مرگ یزدگرد برنامه سازان تلویزیون سراغ او رفتند و در برنامه هایی مانند نوروزنامه ، هوشی و موشی ، بورزید و بخندید ، حواستو جمع کن و نگاه سوم با اجرای قطعات نمایشی طنز در بین مخاطبان تلویزیون جایگاه ویژه ای پیدا کرد .

در سال 1367، خمسه در فیلم پرفروش روز باشکوه ساخته کیانوش عیاری در کنار  علی نصیریان  ایرج طهماسب و گوهر خیراندیش بازی کرد . هر چند این فیلم از سوی تماشاگران با استقبال خوبی روبه رو شد اما بازی در مجموعه تلویزیونی هوشیار و بیدار که سال 1367 از تلویزیون پخش شد، خمسه را بین مخاطبان عام و خاص کوچک و بزرگ به شهرت خاصی رساند و او را محبوب همه کرد.

در سال 1369 با بازی در فیلم آپارتمان شماره 13 به کارگردانی یدالله صمدی در کنار زنده یاد جمشید اسماعیل خانی صفحه جدیدی در بازی کمدی او گشوده شد . در این فیلم، خمسه صاحب آپارتمانی در تهران بود که برای فروش آن از کرمان به تهران آمد . او با بیان خوب لهجه کرمانی و بازی روان خود توانست جایزه بهترین بازی ار از جشنواره پیونگ یانگ کره شمالی در سال 1992 از آن خود کند . این فیلم جشنواره نامزد 7 سیمرغ بود و برنده 2 سیمرغ نیز شد.

در سال 1372 حسن هدایت فیلم چشم شیطان  را با ژانری حادثه ای و کاملا متفاوت از دیگری کارهای خمسه مقابل دوربین برد و نقش اول آن را به خمسه داد . در این فیلم، بازی پرتنش و فعال او را کاندیدای بهترین بازیگر نقش اول مرد در سال 1372 و دوازدهمین فیلم فجر کرد . چشم شیطان از این دوره جشنواره نامزد دریافت 5 سیمرغ و برنده 3 سیمرغ شد.

در همان سال، خمسه مجموعه بشین، پاشو، بخند را برای گروه کودک و نوجوان شبکه اول ساخت . در این مجموعه، مورد استقبال خانواده ها و کودکان قرار گرفت . سالهای بعد، خمسه بدون حضور در سینما، در مجموعه تلویزیونی میگی نه نگاه کن بازی کرد و در بخشهای مختلف، توانایی های خود را به نمایش گذاشت . در سال 1387 خمسه در فیلم بیست به ایفای نقش پرداخت و به خاطر بازی در این فیلم موفق به دریافت جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد مکمل از بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر شد.

علاقه علیرضا خمسه به بازیگری از قنداق

باور کنید از همان پرقنداقم عاشق بازیگری بودم

اما در دوران دبیرستان به طور جدی برای این کار تصمیم گرفتم.وقتی دوران دبیرستان تمام شد وارد دانشگاه شهیدبهشتی شدم و آنجا روان‌ شناسی خواندم چون حس می‌کردم دانش روان‌شناسی می‌ تواند به بازیگری کمک کند، پس از آن به فرانسه رفتم و در آنجا در رشته تئاتر و بازیگری ادامه تحصیل دادم.

بازگشت از فرانسه به خاطر انقلاب

انقلاب که شد من درسم را در فرانسه نصفه نیمه رها کردم و برگشتم، در اینجا سال ۱۳۶۰ برای اولین بار در فیلم مرگ یزدگرد آقای بهرام بیضایی بازی کردم و این اولین کار من بود، همان سال وارد تلویزیون شدم.

شغل پدر و زندگی کودکانه

بدلیل شغل پدرش که کارمند اداره برق بود چند سال اوایل زندگی را در بروجن و دبستان ادیب سپری کرده است، در مورد دوران کودکی اش می گوید : دوران کودکی ما بهترین زمان برای بچه‌ ها بود.

خودم به همراه بچه‌ ها الک دولک، بیخ دیواری، تیله بازی و بازی‌های دیگر مثل فوتبال، والیبال، دوچرخه‌سواری و… را انجام می‌ دادم.

بیوگرافی علیرضا خمسه

“علیرضا خمسه” متولد بهمن 1331 در تهران ، او بازیگر تئاتر، سینما، تلویزیون ایرانی و فارغ التحصیل رشته روانشناسی از دانشگاه شهید بهشتی است.

علیرضا خمسه در 9 بهمن ماه سال 1331 در تهران به دنیا آمد. وی از هنرجویان مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما بود.

خمسه در سال 1357 به فرانسه رفت و یک سال و نیم در مدرسه ون سن، آتلیه اگوستوبوال و آتلیه سیته یونیور سیته پاریس، دوره های مربوط به پانتومیم، حرکات بدنی و بازیگری را فرا گرفت .

در سال 1359 به ایران بازگشت و در سال 1360 برای اولین بار مقابل دوربین سینما رفت و در فیلم مرگ یزدگرد بازی کرد. نوع خطوط چهره خمسه و تسلط او بر حرکات صورت ( میمیک ) و نرمی ای که در حرکات بدن او وجود دارد، از همان ابتدای ورود او به حیطه بازیگری، توجه کارگردان های کمدی ساز را به خود جلب کرد.

و بعد از فیلم جدی  مرگ یزدگرد برنامه سازان تلویزیون سراغ او رفتند و در برنامه هایی مانند نوروزنامه ، هوشی و موشی ، بورزید و بخندید ، حواستو جمع کن و نگاه سوم با اجرای قطعات نمایشی طنز در بین مخاطبان تلویزیون جایگاه ویژه ای پیدا کرد .

در سال 1367، خمسه در فیلم پرفروش روز باشکوه ساخته کیانوش عیاری در کنار  علی نصیریان  ایرج طهماسب و گوهر خیراندیش بازی کرد . هر چند این فیلم از سوی تماشاگران با استقبال خوبی روبه رو شد اما بازی در مجموعه تلویزیونی هوشیار و بیدار که سال 1367 از تلویزیون پخش شد، خمسه را بین مخاطبان عام و خاص کوچک و بزرگ به شهرت خاصی رساند و او را محبوب همه کرد.

در سال 1369 با بازی در فیلم آپارتمان شماره 13 به کارگردانی یدالله صمدی در کنار زنده یاد جمشید اسماعیل خانی صفحه جدیدی در بازی کمدی او گشوده شد . در این فیلم، خمسه صاحب آپارتمانی در تهران بود که برای فروش آن از کرمان به تهران آمد . او با بیان خوب لهجه کرمانی و بازی روان خود توانست جایزه بهترین بازی ار از جشنواره پیونگ یانگ کره شمالی در سال 1992 از آن خود کند . این فیلم جشنواره نامزد 7 سیمرغ بود و برنده 2 سیمرغ نیز شد.

در سال 1372 حسن هدایت فیلم چشم شیطان  را با ژانری حادثه ای و کاملا متفاوت از دیگری کارهای خمسه مقابل دوربین برد و نقش اول آن را به خمسه داد . در این فیلم، بازی پرتنش و فعال او را کاندیدای بهترین بازیگر نقش اول مرد در سال 1372 و دوازدهمین فیلم فجر کرد . چشم شیطان از این دوره جشنواره نامزد دریافت 5 سیمرغ و برنده 3 سیمرغ شد.

در همان سال، خمسه مجموعه بشین، پاشو، بخند را برای گروه کودک و نوجوان شبکه اول ساخت . در این مجموعه، مورد استقبال خانواده ها و کودکان قرار گرفت . سالهای بعد، خمسه بدون حضور در سینما، در مجموعه تلویزیونی میگی نه نگاه کن بازی کرد و در بخشهای مختلف، توانایی های خود را به نمایش گذاشت . در سال 1387 خمسه در فیلم بیست به ایفای نقش پرداخت و به خاطر بازی در این فیلم موفق به دریافت جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد مکمل از بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر شد.

علاقه علیرضا خمسه به بازیگری از قنداق

باور کنید از همان پرقنداقم عاشق بازیگری بودم

اما در دوران دبیرستان به طور جدی برای این کار تصمیم گرفتم.وقتی دوران دبیرستان تمام شد وارد دانشگاه شهیدبهشتی شدم و آنجا روان‌ شناسی خواندم چون حس می‌کردم دانش روان‌شناسی می‌ تواند به بازیگری کمک کند، پس از آن به فرانسه رفتم و در آنجا در رشته تئاتر و بازیگری ادامه تحصیل دادم.

بازگشت از فرانسه به خاطر انقلاب

انقلاب که شد من درسم را در فرانسه نصفه نیمه رها کردم و برگشتم، در اینجا سال ۱۳۶۰ برای اولین بار در فیلم مرگ یزدگرد آقای بهرام بیضایی بازی کردم و این اولین کار من بود، همان سال وارد تلویزیون شدم.

شغل پدر و زندگی کودکانه

بدلیل شغل پدرش که کارمند اداره برق بود چند سال اوایل زندگی را در بروجن و دبستان ادیب سپری کرده است، در مورد دوران کودکی اش می گوید : دوران کودکی ما بهترین زمان برای بچه‌ ها بود.

خودم به همراه بچه‌ ها الک دولک، بیخ دیواری، تیله بازی و بازی‌های دیگر مثل فوتبال، والیبال، دوچرخه‌سواری و… را انجام می‌ دادم.

باران کوثری زادهٔ ۲۵ مهر ۱۳۶۴ در تهران بازیگر، طراح صحنه، طراح لباس و منشی صحنه اهل ایران است.

بهترین بابای دنیا ۱۳۷۰ ساخته داریوش فرهنگ، نخستین تجربه بازیگری اوست. نقش ‌آفرینی‌های بعدی وی تا سال ۱۳۸۰ به تمامی در فیلم ‌های مادرش رخشان بنی اعتماد است. وی در سی ‌امین دوره جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۹۰ برای بازی در فیلم بغض در بخش نگاه نو کاندیدای جایزه بهترین بازیگر زن شده بود.

پس از دو سال ممنوع ‌الفعالیت بودن در سال ۱۳۹۲ در دومین فیلم رضا درمیشیان به نام عصبانی نیستم بازی کرد و برای نمایش فیلم در جشنواره برلین به آلمان سفر کرد. همچنین کتابی تحت عنوان باران کوثری در سینمای ایران به قلم حسین عالمگیر از انتشارات شایسته منتشر شد.

از جمله آثار او می توان به بی حسی موضعی، کشتارگاه، آخرین داستان، جان دار، ترومای سرخ و دایره زنگی اشاره کرد.

نقش آفرینی در سریال شبکه مخفی زنان که به طور اختصاصی از نماوا پخش می شود نیز از تازه ترین آثار وی به شمار می رود.

داوری باران کوثری در جشنواره های مختلف

جشنواره بین‌المللی فیلم وزول / بخش مسابقه سینمای آسیا (فرانسه، ۱۳۹۱)

هفدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان / بخش مسابقه سینمای ایران (اصفهان، ۱۳۸۱)

آشنایی با آثار باران کوثری

سینمایی ها

1397 جان دار

1396 استیگمات

1396 عرق سرد

1395 بی نامی

 1395 شنل

1395 سد معبر 

1394 هفت ماهگی

1394 لانتوری

1393 خنده های آتوسا

1393 خانه دختر

1393 جامه دران

1393 کوچه بی نام

1392 مستانه

1392 شب بیرون

1392 عصبانی نیستم

1390 آزمایشگاه

1390 بغض

1390 قصه ها

1389 اسب حیوان نجیبی است

1389 من مادر هستم

1389 قصه پریا

1388 لطفاً مزاحم نشوید

1388 هیچ

1387 آسمان سیاه شب (مستند)

1387 آوانتاژ (فیلم کوتاه)

1387 پستچی سه بار در نمی زند

1386 شیرین

1386 توفیق اجباری

1386 دایره زنگی

1386 کتونی سفید

1386 حیران

1386 میزاک

1385 روز سوم

1385 خون بازی

1385 نسل جادویی

1384 حاشیه مرکزی (مستند داستانی)

1384 تقاطع

1384 خنگ آباد

1383 خوابگاه دختران

1383 گیلانه

1381 رقص در غبار

1381 برگ برنده

1380 روزگار ما (مستند)

1379 زیر پوست باران (مستند)

1379 زیر پوست شهر

1378 داستان های جزیره (فیلم اپیزودی)

1376 بانوی اردیبهشت

1373 روسری آبی

1370 نرگس

1370 بهترین بابای دنیا

تلویزیونی ها

1394 دندون طلا 

1393 کلاه قرمزی 

1387 کلاه قرمزی

1387 بازی درمانی در کودکان

1385 صاحبدلان

1377 بگذار آفتاب برآید

تئاتر ها

1391     روایت ناتمام یک فصل معلق       

1390     زن، رویا، کابوس    

1389     منهای دو    

1388     سگ سکوت  

1386     کوارتت   

1384     در میان ابرها   

1376     آن سوی آینه 

باران کوثری 17 مهرماه 94 سرصحنه فیلم هفت ماهگی طی یک تصادف با جرثقیل به شدت آسیب دید و به بیمارستان منتقل شد. به همین دلیل زمان ادامه فیلمبرداری این فیلم به تعویق افتاده و باران کوثری پس از ترخیص از بیمارستان به نقش آفرینی خود در این فیلم ادامه داد.

باران کوثری به واسطه شغل مادرش، با دنیای هنر و بازیگری آشنا شده و از 6 سالی وارد این عرصه شد. او با نقش سارا در فیلم سینمایی بهترین بابای دنیا ساخته داریوش فرهنگ در سال 1370، فعالیت خود را آغاز کرد و به عنوان بازیگر کودک و نوجوان در بسیاری از فیلم های مادرش مقابل دوربین رفت.

باران کوثری با فیلم خوابگاه دختران ساخته محمدحسین لطیفی در سال 1383 به شهرت رسید، دو سال بعد با سریال صاحبدلان در تلویزیون بار دیگر با این کارگردان همکاری کرد و با نقش آفرینی زیبای خود همه را به تحسین واداشت. این بانوی هنرمند در همان سال برای نقش آفرینی در فیلم های خون بازی و روز سوم، اولین سیمرغ  بلورین کارنامه هنری خود را دریافت کرد.

ایران عزیز این روزها حال خوشی ندارد و جسم مجروح و روح آزردهٔ آن چشم به آینده بهتر دوخته است.

افسوس و درد و دریغ از جان باختن دهها انسان که در میان آنها کودک و نوجوان کم نیست و آنچه این روزها بر میهن و ملت می گذرد!

عرض تسلیت به ملت شریف، بخصوص بازماندگان و آرزوی سلامتی برای آسیب دیدگان

بر مسؤولان فرض است که علاوه بر تحلیل ها و گزارش هایی که از مجاری رسمی می رسد از طریق مجاری بی‌طرف و خیرخواه گزارش‌های جامع و آسیب شناسانه را هم دریافت کنند

در مورد سیستان و بلوچستان مظلوم و عزیز در برخورد با مقصران هم سرعتی به خرج داده شود که متأسفانه در برخورد با معترضان شد و همه مسببان و برنامه ریزان و تخلف کنندگان مورد بازخواست و برخورد قرار گیرند.

در وطن خواهی و نجابت مردم بزرگوار سیستان و بلوچستان و بخصوص قوم اصیل و محترم بلوچ تردیدی نیست و لازم است هرچه زودتر مردم مورد استمالت قرار گیرند

ریشهٔ حوادث تلخ را باید در درون جستجو کرد و آنرا ناشی از سازوکار و شیوه پر اشتباه و نادرست حکمرانی دانست و چاره کار شناخت ویژگی های حکمرانی خوب و تن دادن به آن است

از جمله مهمترین ویژگی های حکمرانی خوب به رسمیت شناختن حقوق ملت و رعایت آزادی های اساسی بخصوص زمینه سازی اعمال حقوق شهروندی است

ندیدن یا انکار وضع بدی که به نام زندگی بر مردم تحمیل می شود نارضایتی را از بین نمی برد!

اینکه هر اعتراضی، اغتشاش معرفی شود و برخورد خشن و سخت با آن توجیه گردد مشکل را بیشتر می کند

براندازی نه ممکن است نه مطلوب؛ ولی ادامهٔ وضع کنونی هر لحظه زمینه های فروپاشی اجتماعی را پهن تر و بیشتر می کند

کم هزینه ترین و پرفایده ترین راه کار که نتیجه آن ثبات و پیشرفت و بازسازی اعتماد از دست رفته بخش مهمی از جامعه از حکومت است، خود اصلاحی نظام است، هم در ساختار، هم رویکرد و هم رفتار؛ امری که همواره از سوی خیرخواهان گفته و پیشنهاد شده است ولی ظاهراً حتی نیاز به شنیده شدن آن احساس نمی شود چه رسد به عمل کردن آن.

در اعتراضات اخیر آنچه چشمگیر است حضور زنان، جوانان و حتی نوجوانان معترض در عرصه است.

بخش بزرگی از جامعه در اصل نارضایتی با معترضان شریکند و دل نخبگان و انبوهی از نیروهایی که بر خشونت پرهیزی و اعتراض مدنی تاکید داشته اند با آنها همراه است

اعتراض گرچه با مرگ ناگوار خانم مهسا امینی آغاز شد ولی رنگ و بوی قومی و مذهبی نگرفت و صدای تجزیه طلبی از آن شنیده نشد.

نسل جدید که جهان ویژه خود را دارد سرمایه بزرگ امروز و فردای ایران است. اگر نمی خواهیم یا نمی توانیم تقاضاهای او را برآورده کنیم دست کم ذهنیت، امید و اعتراض او را بفهمیم. فهمیدن گام نخست تفاهم و حرکت به سوی همدلی و اقناع متقابل است.

هیچ وقت نویسنده‌ها جدی گرفته نشده‌اند و از مسوولین و سران، کسی از آنان حمایت نکرده است. در دوره اول ریاست جمهوری آقای روحانی چند نفر از جمله بنده در خبرگزاری‌ها به ایشان گفتیم حداقل چند ماهی یک نشست و برنامه با نوجوانان برگزار کنند و با نویسنده‌ها جلساتی راه بیندازند؛ و من چقدر پشیمان شدم از گفته‌هایم! احساس می‌کردم بیهوده وقت کلمات را گرفته‌ام! دریغ از گوشه چشمی!

 آقای رئیس جمهور منتخب جناب آقای  رئیسی  ، گفته‌اند قرار است دولتشان مردمی و … باشد. نظر می‌خواهند، ولی آیا سودی هم خواهد داشت؟

آقای رئیس جمهور! نمی‌گویم هر ۶ ماه یک مرتبه، در این چهار سال لااقل دو برنامه دیدار با اصحاب قلم، مخصوصا با نویسندگان کودکان و نوجوانان و مخاطبان آنان برگزار کنید. لطفا گزینشی نباشد. سال‌هاست چند پیشتاز همچنان و همیشه می‌تازند! آینده را بچه‌ها باید بسازند و رقم بزنند. بچه‌ها باید جدی گرفته شوند. پس نویسندگان آنان باید جدی‌تر دیده شوند! فاتحه کتاب خوانده شده است. قیمت چاپ کتاب و کاغذ سرسام‌آور است. از سال‌ها پیش دوره مرگ رمان و داستان رسیده و خانواده‌ها پول خرید نان ندارند. چگونه کتاب‌های گرانقیمت را در سبد خریدهایشان قرار دهند؟ دیگر فیلم برای بچه‌ها، (سریال، کوتاه یا سینمایی) ساخته نمی‌شود. اگر هم ساخته می‌شود با نگاه‌های سطحی و با برآوردهای پایین است.

می‌دانم حرف‌هایم در نهایت به خودم برمی‌گردد. جز چند نفر، دیگران در بازی نیستند. کاش و‌ای کاش این بار همه چیز متفاوت باشد. البته هستند و بسیارند که راه‌ها را حتی برای کسی هم که با صداقت قدم برمی‌دارد، سد می‌کنند. خواست‌ها و نیروهای مورد دلخواه خودشان را چنان نرم و آهسته و با ابتکار وارد معرکه می‌کنند که پیداست چه می‌شود و چه خواهد شد! ولی من، همچنان به شما امیدوارم آقای  رئیسی !