انواع ارتباطات چیست؟

ارتباط می‌تواند به دو شکل باشد: کلامی و غیرکلامی.

ارتباط کلامی روشی است که ما با کلمات ارتباط برقرار می‌کنیم و شامل:

زیر و بم و لحن صدا

حرف‌هایی که می‌زنیم

گویش یا استفاده از کلماتی که فرزندمان به بهترین نحو می‌تواند بفهمد.

ارتباط غیرکلامی هم ارتباط عمدی و هم غیرعمدی از طریق زبان بدن است. این شامل مواردی مانند:

حالات چهره

ارتباط چشمی

حرکات دست

لمس فیزیکی؛ مانند در آغوش گرفتن

► این ۹ نکته را برای بهبود مهارت‌های ارتباط کلامی و غیرکلامی خود امتحان کنید:

۱. گوش دادن فعالانه

گوش دادن فعال به کودکان کمک می‌کند تا احساس کنند شنیده و درک می‌شوند. با استفاده از حرکاتی مانند لبخند تشویقی و تکان دادن سر به نشانه تایید می‌توانید نشان دهید که با آنچه فرزندتان می‌گوید درگیر هستید و واقعاً به آن اهمیت می‌دهید. پایین آمدن و همسطح چشم کودک شدن حین صحبت کردن با شما به او احساس امنیت می‌دهد و می‌تواند ارتباط بیشتری با شما داشته باشد.

با پرسیدن سوالاتی مانند «چی؟» نشان دهید که با دقت به آنچه آنها می‌گویند گوش می‌دهید. پرسیدن «چرا؟» و «چطور؟» به فرزند شما نحوه گفتن داستان و بیان جزئیات را می‌آموزد؛ این عوامل درنهایت به کودک کمک می‌کند مهارت‌های ارتباطی خود را بهبود بخشد.

۲. گوش دادن انعکاسی

یک راه عالی برای این‌که به فرزندتان نشان دهید که به حرف‌های او توجه می‌کنید و اهمیت می‌دهید، این است که مانند یک آینه رفتار کنید. آنچه را به شما می‌گویند با استفاده از کلمات مختلف تکرار کنید. برای مثال، اگر فرزندتان بگوید: «دیگر با مارکو بازی نمی‌کنم» می‌توانید با این جمله پاسخ دهید: «تو با دوستت بازی نمی‌کنی؟»؛ این کار باعث می‌شود کودک شما بدون قضاوت، احساسات خود را بیان کند. شاید تعجب کنید که آنها چقدر حرف برای گفتن دارند!

پایین آمدن و همسطح چشم کودک شدن حین صحبت کردن با شما به او احساس امنیت می‌دهد و می‌تواند ارتباط بیشتری با شما داشته باشد.

۳. واضح و شفاف صحبت کنید

از زبانی استفاده کنید که برای کودک شما قابل درک و متناسب با سن او باشد. واضح و مشخص باشید و از کلمات تحقیرآمیز استفاده نکنید. استفاده از زبان محبت‌آمیز به ایجاد الگوی مثبت برای فرزندان شما کمک می‌کند. به یاد داشته باشید مکالمه باید باعث شود که کودک شما احساس احترام و دوست‌داشتن داشته باشد.

۴. اجتناب از رشوه

دادن پاداش‌هایی مانند آبنبات برای رفتارهای اساسی ممکن است حس کنترل کوتاه‌مدت را به شما بدهد، اما به شما اجازه نمی‌دهد مرزهای روشن و مشخصی تعیین کنید و می‌تواند منجر به بی‌اعتمادی بین شما و فرزندتان شود. سعی کنید انتظارات روشن و واقع‌بینانه‌ای در مورد آنچه دوست دارید فرزندتان انجام دهد، تعیین کنید. رفتار خوب را با دیدن آن تحسین کنید و در صورت نیاز از تشویق برای رفتار بهتر استفاده کنید.

۵. توضیح احساسات

برای کمک به رشد هوش هیجانی کودک، مهم است که او یاد بگیرد چگونه احساسات خود را نام‌گذاری کند. وقتی فرزندتان احساسات خود را به صورت شفاهی بیان می‌کند، با همدلی و بدون قضاوت به آنچه می‌گوید گوش دهید. در نظر بگیرید که زندگی از دید آنها چگونه به نظر می‌رسد. اگر کودک شما احساسات خود را به روشی غیرکلامی بیان می‌کند – به عنوان مثال از طریق عصبانیت یا خنده و سرگرم شدن به کاری که از آن لذت می‌برد – به او کمک کنید تا کلماتی مانند خوشحالی، غمگینی، آسودگی، آسیب‌دیده و ترس را بیان کند. گرسنه، مغرور، خواب‌آلود، عصبانی، درمانده، عصبانی، خجالت‌زده یا شاد همه مفاهیم و واژگانی هستند که کودک باید آنها را تشخیص دهد و بتواند بیان کند.

به فرزندتان قولی بدهید که مطمئن هستید می‌توانید به آن عمل کنید. این موضوع به ایجاد و حفظ اعتماد بین شما و فرزندانتان کمک می‌کند. 

۶. استفاده از واژه «توجه»

وقتی فرزندتان را به خاطر اقدامات خاص تحسین می‌کنید، به او کمک می‌کند در مورد خودش احساس خوبی داشته باشد و به او اجازه می‌دهد بداند که شما چه رفتاری را دوست دارید. به جای گفتن «کار خوب»، سعی کنید با واژه و مفهوم «توجه» دقیق‌تر باشید: «من متوجه شدم که همه اسباب‌بازی‌های خود را بعد از زمان بازی کنار گذاشته‌اید. کارت خوب بود!»

۷. با هم خوش بگذرانید

به همان اندازه که فرزندان شما رشد می‌کنند، وظیفه والدین هم جدی‌تری می‌شود. به همین دلیل است که لذت بردن با هم و داشتن مکالمه آرام بسیار مهم است.

این یک راه عالی برای تقویت رابطه شماست: با گفتن چیزهای مثبت در مورد موضوعی که به آن اهمیت می‌دهد، توجه به علایق او و شوخی با هم، راه‌هایی برای ارتباط با فرزندتان پیدا کنید. به یاد داشته باشید که با فرزندتان بخندید اما هرگز به فرزندتان نخندید.

۸. تمرکز بر رفتار

اگر در مورد چیزی از فرزندتان ناراحت هستید، مطمئن شوید که انتقاد و نظرات شما متوجه رفتار اوست و نه به شخص و شخصیت او. به عنوان مثال، به جای «من دوست ندارم که شما نامرتب هستید»، جمله «من دوست ندارم وقتی لباس‌های خود را روی زمین می‌گذارید» را به کار ببرید.

۹. به مثال‌هایی که می‌زنید دقت کنید

به مثال‌هایی که می‌زنید دقت کنید و حرف‌هایتان فکر شده باشد. این والدین هستند که دنیا را به کودکان معرفی می‌کنند. کودک رفتار شما را می‌بیند. آنچه شما انجام می‌دهید، به اندازه آنچه به کودکتان می‌گویید مهم است. فقط به فرزندتان قولی بدهید که مطمئن هستید می‌توانید به آن عمل کنید. این موضوع به ایجاد و حفظ اعتماد بین شما و فرزندانتان کمک می‌کند.

به یاد داشته باشید که در برقراری ارتباط با فرزندتان همیشه مهربانی و عشق و صداقت حرف اول و آخر را می‌زند./همشهری

هر چقدر این فیلم و عکس‌ها لایک بیشتری بخورند و فالور برای صفحه زیاد کنند، والدین خوشحال تر و پر انگیزه تر برای بارگذاری فیلم‌های مختلف دیگر از کودشان می‌شوند. افزایش فالور و لایک در شبکه‌های اجتماعی همانند اینستاگرام می‌تواند برای خانواده کسب در آمد کند. والدین با گرفتن تبلیغات در صفحه کودکشان در آمد زایی می‌کنند.

کودک در دنیای کودکی خود ابزاری برای والدین شده است تا آنها را به معروفیت و پول برساند. این کودک دیگر حریم خصوصی ندارد؛ چون هرجا می‌رود، دوربین پدر یا مادر بالای سر او است تا از تمام حرکات و رفتار کودک فیلم بگیرند و در شبکه اجتماعی بارگذاری کنند. طبعا این نوع از رفتار که در جامعه نیز رو به افزایش است، آسیب‌هایی برای کودک دارد.

پریسا یاسمی نژاد، روانشناس کودک و نوجوان دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی با بیان اینکه واژه کودک‌کار برای کودکانی استفاده می‌شود که به قصد کسب درآمد از سوی خانواده مجبور به کار پایین تر از سن قانونی هستند، اظهار کرد: انجام این فعالیت به عنوان منبع درآمدی که عموما هم بهره آن نصیب خانواده یا والدین می‌شود، مصداق بارز کودک آزاری است.

روان آشفته‌ای که همیشه با کودکان کار همراه است

وی با انتقاد از سود جویی برخی والدین از کودکان که به تازگی در فضای مجازی باب شده، هشدار داد: تبعات روانی که متوجه این کودکان است تا همیشه همراه آنها خواهد بود.

روانشناس کودک و نوجوان با تاکید بر اینکه هیچ تفاوتی به لحاظ مفهوم بین کودکی که در فضای مجازی با ظاهری شیک فعالیت می‌کند با کودکی که اصطلاحا سرچهار راه با ظاهری نامناسب کسب درآمد می‌کند وجود ندارد خاطرنشان کرد:برای هر دو دسته این کودکان واژه کودک کار اطلاق می‌شود.

یاسمی نژاد با اشاره به اینکه فعالیت کودکان در فضای مجازی با هدف کسب درآمد قطعا آسیب‌های روانی برای آنان در پی خواهد داشت، عنوان کرد: علاوه بر ضربه‌های روانی که سلامت این کودکان را در آینده نشانه گرفته، فعالیت‌هایی که در فضای مجازی انجام می‌شود نیز به هیچ عنوان سنخیتی با سن و سال کودک ندارد.

وی با اشاره به این که کودک کار مجازی، نوع جدیدی از بهره کشی و سوء استفاده از کودک است، تاکید کرد: کودک آزاری به این معنی است که والدین رفتاری با کودک داشته باشند که باعث شود کودک از نظر جسمی و روانی دچار آسیب شود.

ریشه اصلی فعالیت کودکان در فضاهای مجازی درآمد زایی است

روانشناس کودک و نوجوان با بیان اینکه ریشه اصلی فعالیت کودکان در فضاهای مجازی درآمد زایی است، ادامه داد: متاسفانه این کودکان ابزاری برای خانواده و منبعی برای درآمد هستند.

وی با اشاره به اینکه برخی خانواده‌ها علاوه بر بحث درآمد، از کودکان برای شهرت و دیده شدن خود استفاه می‌کنند، ادامه داد: مثلا کودکی که چهره زیبایی دارد یا اصطلاحا خوش سرو زبان است ابزاری در دست والدینی است که از بیماری‌های روان رنج می‌برند و تمایل دارند به هر قیمتی دیده شوند.

روانشناس کودک و نوجوان با بیان اینکه آسیب های روانی که به کودکان کار وارد می‌شود، موضوعی نیست که به راحتی درمان شود، ادامه داد: سالها وقت و انرژی لازم است تا یک روانشناس بتواند آسیب‌های وارد شده به روان کودکان کار را کاهش دهد، این معضل با چند جلسه مشاوره برطرف نمی‌شود.

ناآگاهی والدین بلای جان کودکان

اطلاع رسانی و آموزش صحیح به خانواده‌ها با هدف پیشگیری از آسیب‌های فعالیت در فضای مجازی از دیگر مواردی بود که یاسمی نژاد به آن پرداخت.

وی افزود: بسیاری از خانواده‌ها از ناآگاهی رنج می‌برند، آنها حتی متوجه این موضوع نیستند که با روان کودک خود چه می‌کنند.

روانشناس کودک و نوجوان تصریح کرد:دومین راهبرد پیشگیرانه برای کمک به متوقف کردن خسارت‌های روانی فعالیت در فضای مجازی برای کودکان کار را، نظارت دقیق تر دستگاه‌های قانونی و نهادهای قانون‌گذار عنوان کرد.

یاسمی نژاد افزود: دولت‌ها برای کاهش فعالیت کودکان در فضای مجازی، قوانین مدنی همراه با ضمانت‌های اجرایی وضع کنند.

وی به سایر افرادی که به عنوان دنبال کننده صفحات کودکان را در فضای مجازی دنبال می‌کنند، توصیه کرد: زمانی که تعداد زیادی از افراد جامعه صفحات این کودکان را دنبال می‌کنند، در واقع به نوعی والدین و خانواده‌های ناآگاه را تشویق به سوء استفاده از کودک می‌کنند؛ توصیه می‌شود عموم مردم جامعه نیز این صفحات را دنبال نکنند تا بیش از این کودکان قربانی منفعت طلبی نشوند./مشرق