دانشمندان در تحقیقات خود به الگویی رسیده‌اند که نشان می‌دهد، حجم داخل جمجمه مغز انسان به‌ صورت آرام و پیوسته با گذشت زمان افزایش پیدا می‌کند. این پژوهش که توسط دانشمندان دانشگاه یوسی دیویس هلت (UC Davis Health) انجام شد، نشان داد که حجم مغز افرادی که در دهه ۱۹۷۰ متولد شده‌اند، از مغز افرادی که در دهه ۱۹۳۰ به دنیا آمده‌اند، ۶.۶ درصد بیشتر و مساحت آن ۱۵ درصد بزرگ‌تر است./ایسنا

محققان بعد از بررسی‌های انجام‌گرفته به این نتیجه رسیدند افرادی که درآمد کمتری نسبت به دیگران داشتند، علائم پیری زودرس ماده سفید مغز آنها بیشتر نمایانگر بود، این ماده کار هماهنگی بین دو کره مغز را انجام می‌دهد و در انتقال اطلاعات از قشر مغز به سایر قسمت‌های سیستم عصبی نقش دارد.

وضعیت اجزای مغز مسئول سیستم عصبی، در افراد کم‌درآمد، مانند تراکم نورون‌ها، میدان‌ها و غلظت آهن نیز شاخص‌های نسبتاً ضعیفی را نشان می‌دهد.

نتایج این تحقیق به اثبات وجود ارتباط بین عوامل اجتماعی و اقتصادی و حفظ قدرت ادراکی در مرحله پیری کمک کرد./ صد آنلاین

تکنیک هایی برای تقویت عملکرد مغز

مراقبت از سلامت مغز به اندازۀ مراقبت از سلامت باقی قسمت‌های بدن اهمیت دارد. با روش‌هایی ساده می توان مغز را تغذیه و تقویت کرد و از احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر پیشگیری به عمل آورد.

به گزارش اداره کل روابط عمومی و امور بین الملل صندوق بازنشستگی کشوری، در سال‌های اخیر تحقیقاتی که در زمینۀ سلامت ادراکی انجام شده نشان می‌دهد درگیرکردن مغز در فعالیت‌هایی که آن را تقویت می‌کند بسیار مهم است. این فعالیت‌های می‌توانند جلوی بیماری‌های مغزی مرتبط با افزایش سن را بگیرند.

بازی‌های فکری انجام دهید

احتمالاً تبلیغات مربوط به بازی‌های فکری برای افزایش قدرت مغز را این طرف و آن طرف دیده‌اید. بازی‌های فکری فعالیت‌هایی هستند که مغز و ذهنتان را به چالش می‌کشند. به عبارتی دیگر، این بازی‌ها وادارتان می‌کنند فکر کنید، مثل انواع پازل‌ها، جدول‌ها، سودوکو یا حتی نقاشی‌کردن و ساززدن.

شواهد علمی متعددی نشان داده‌اند این گونه فعالیت‌ها می‌توانند سلامت مغز را افزایش دهند، چون ذهن شما را فعال نگه می‌دارند و درگیر می‌کنند. مثلاً افرادی که عادت دارند مدام شطرنج بازی کنند، نسبت به کسانی که چنین بازی‌هایی نمی‌کنند، عملکرد ادراکی بهتری دارند.

مطالعه‌ای دریافت انجام بازی‌های فکری و ذهنی در افراد بزرگسال باعث تقویت عملکرد ادراکی‌شان می‌شود. مثلاً افرادی که در مطالعه شرکت داشتند با انجام بازی‌های فکری، دقت و تمرکز و توجه و سرعت عکس‌العملشان بیشتر شده بود. ضمناً بازی‌های فکری توانسته بود برخی از شاخص‌های سلامت مغز این افراد را بهبود بخشد. هرچند هنوز برای تأیید قطعی اینکه بازی‌های فکری چالش‌برانگیز می‌توانند اثرات پیری بر مغز را کاهش دهند یا نه به تحقیقات گسترده‌تری نیاز است؛ اما این یافته‌ها شروع امیدوارکننده‌ای هستند.

مطالعات نشان می‌دهند پیاده‌روی تند و دیگر انواع ورزش‌های هوازی که ضربان قلب را بالا می‌برند با کمک به مغز در ایجاد ارتباطات عصبی جدید، تقویتی برای مغز هستند. این تقویت باعث می‌شود ذخایر ادراکی مغز بیشتر شده و از مغز در برابر بیماری‌های مغزی مرتبط با سن و اثرات پیری بر شناخت و حافظه محافظت شود.

با دستتان بنویسید

با دست نوشتن یک راه ساده برای تقویت عملکرد مغز است. اگر بتوانید به‌جای تایپ‌کردن خیلی چیزها، آنها را با دست بنویسید کمکتان می‌کند چیزها را بهتر به‌خاطر بسپارید. همچنین با نوشتن با دست، پردازش اطلاعات در ذهن شما مؤثرتر صورت می‌گیرد و با هیجانات خود بهتر ارتباط برقرار می‌کنید و احساس می‌کنید با دنیای اطرافتان ارتباط بهتری دارید.

فواید با دست نوشتن زیاد است: کمک به حافظه، بهبود قدرت تمرکز، پردازش ساده‌تر و سریع‌تر اطلاعات، ارتباط هیجانی و احساسی عمیق‌تر با دیگران و تقویت خلاقیت.

تحقیقات علمی نشان می‌دهند نوشتن کلمات با دست، بیشتر از تایپ‌کردن آنها، مغز را از جهت ادراک و شناخت به چالش می‌کشد و تمرین خوبی برای آن است؛ بنابراین مداد یا خودکار موردعلاقه‌تان را بردارید و مدتی با دست بنویسید. بهتر است این‌قدر به صفحه کلید وابسته نباشید.

تند پیاده‌روی کنید

بالابردن ضربان قلب با ورزش هوازی یا تمرینات تناوبی با شدت بالا، یک شیوه مؤثر و لذت‌بخش نه‌تنها برای بهبود سلامت جسم بلکه برای تقویت سلامت مغز نیز محسوب می‌شود. مطالعات نشان می‌دهند ورزش‌کردن می‌تواند عملکرد ادراکی را در کوتاه‌مدت و بلندمدت تقویت کند و حتی ضعف حافظه ناشی از افزایش سن را نیز خنثی کند.

مطالعات نشان می‌دهند پیاده‌روی تند و دیگر انواع ورزش‌های هوازی که ضربان قلب را بالا می‌برند با کمک به مغز در ایجاد ارتباطات عصبی جدید، تقویتی برای مغز هستند. این تقویت باعث می‌شود ذخایر ادراکی مغز بیشتر شده و از مغز در برابر بیماری‌های مغزی مرتبط با سن و اثرات پیری بر شناخت و حافظه محافظت شود. البته تمرینات قدرتی را فراموش نکنید؛ طبق شواهد علمی، تمرینات قدرتی نیز برای سلامت مغز بسیار مفیدند.

زبان یاد بگیرید

پژوهش‌ها نشان می‌دهند یادگرفتن یک زبان جدید از چند طریق به سلامت مغز کمک می‌کند. در یک تحقیق محققان دانشگاه کالیفرنیا از افراد سالمند (تقریباً ۷۲ سال) که طی زندگی خود زبان دوم یاد گرفته بودند خواستند در تمریناتی شرکت کنند که میزان انعطاف‌پذیری ذهنی‌شان را می‌سنجید. دانشمندان دریافتند افرادی که یک یا دو زبان بیشتر از زبان مادری خود بلد بودند، نسبت به کسانی که فقط زبان مادری‌شان را بلد بودند امتیازات بیشتری کسب کردند. دلیلش هم این است که فراگرفتن یک زبان جدید، توانایی مغز برای پردازش اطلاعات را تقویت می‌کند که می‌تواند با بالارفتن سن، ذهن را فعال و هوشیار نگه دارد. ضمناً یادگرفتن زبان جدید جلوی ضعف حافظه مرتبط با پیری را می‌گیرد.

اگر علاقه‌مند هستید زبان دیگری یاد بگیرید، گزینه‌های زیادی دارید: عربی، انگلیسی، اسپانیایی، فرانسه و چینی.

رژیم غذایی سالم داشته باشید

با مصرف بیشتر ماهی و میوه و سبزی تازه به سلامت مغزتان کمک کنید. مطالعات دریافته‌اند مصرف بیشتر غذاهای آنتی‌اکسیدان‌دار مانند سبزیجات برگ‌دار، زغال اخته و… می‌توانند در برابر افت قدرت ادراک مرتبط با پیری از مغزتان محافظت کنند، زیرا استرس اکسیداتیو در مغز را کاهش می‌دهند.

دیگر غذاها مانند ماهی، مغزها و دانه‌ها نیز برای سلامت مغز بسیار مفیدند. تحقیقات نشان داده‌اند افرادی که دست‌کم یک‌بار در هفته ماهی‌های چرب می‌خورند کمتر در معرض ابتلا به آلزایمر هستند. مغزها نیز دارای چربی‌های تک غیراشباع هستند که کمک می‌کنند جلوی بیماری‌های قلبی و عروقی گرفته شود (بیماری‌های قلبی و عروقی ریسک ابتلا به آلزایمر را بالا می‌برند) و محافظ سلامت مغزند. این مواد غذایی همگی از مولفه‌های ثابت رژیم غذایی مدیترانه‌ای هستند.

خوب بخوابید

به‌اندازه کافی خوابیدن یکی از مهم‌ترین عادت‌ها برای کمک به سلامت مغز در سبک زندگی است. حین خواب، حافظه پردازش شده و به‌صورت ذخایر بلندمدت درمی‌آید. خواب، مدافع مغز در برابر اثرات پیری است و به سلامت هیجانی نیز کمک می‌کند.

مطالعات نشان می‌دهند کمبود خواب منجر به افسردگی و دیگر بیماری‌های روانی و ذهنی می‌شود و این می‌تواند برای مغز مضر باشد. اما به‌اندازه کافی و خوب خوابیدن در دنیای پرمشغله امروز کار راحتی نیست. اگر شما هم مشکل خواب دارید حتماً با مشورت پزشکتان این مسئله را حل کنید.

راه‌های زیادی برای تقویت سلامت مغز وجود دارد و ورزش، رژیم غذایی سالم و تمرینات ذهنی تنها چند مورد هستند. یادتان نرود خوب بخوابید و مغزتان را با تمرینات گوناگون به چالش بکشید. فرقی نمی‌کند چه روشی را انتخاب می‌کنید، مهم این است که مغزتان را مدام فعال و سالم نگه دارید./ صندوق بازنشستگی کشور

مغز انسان، عضو مرکزی دستگاه عصبی انسان است که به همراه طناب نخاعی، دستگاه عصبی مرکزی را تشکیل می‌دهند. مغز، شامل مخ، ساقه مغز و مخچه است. این عضو، اکثر فعالیت‌های بدن، همچون پردازش، یکپارچه سازی و هماهنگ‌کردن اطلاعات دریافتی از اعضای حسی را کنترل کرده و با ارسال دستورالعمل‌هایی به سایر نقاط بدن، تصمیم‌سازی می‌کند. مغز در استخوان‌های جمجمه قرار داشته و توسط آن‌ها محافظت می‌شود

.

مخ، بزرگترین بخش از مغز انسان بوده و شامل دو نیمکره است. هستهٔ داخلی هر نیم‌کره از ماده سفید و سطح خارجی — قشر مغز — از ماده خاکستری تشکیل شده‌است. قشر مغز دارای لایه‌ای خارجی به نام نئوکورتکس و لایه‌ای داخلی به نام آلوکورتکس است. نئوکورتکس از شِش لایه نورونی تشکیل شده در حالی که آلوکورتکس، سه یا چهار لایه نورونی دارد. هر نیم‌کره به‌طور قراردادی به چهار لوب پیشانی، گیجگاهی، آهیانه، پس‌سر تقسیم شده که به وسیله چین خوردگی‌های عمیقی از یکدیگر جدا شده‌اند. لوب پیشانی، جایگاه عملکردهای اجرایی همچون خود-کنترلی، برنامه‌ریزی، استدلال و تفکر مجرد است در حالی که لوب پس‌سری به بینایی اختصاص داده شده‌است. در داخل هر لوب، نواحی قشری دارای مناطق عملکردی به‌خصوصی چون حسی، حرکتی و ارتباطی است. گرچه نیم‌کره‌های چپ و راست شباهت گسترده‌ای از نظر شکل و عملکرد با یکدیگر دارند، اما برخی از این عملکردها مرتبط با یک سمت اند، همچون زبان که به نیم‌کره چپ و توانایی تصور بصری-فضایی که به نیم‌کره راست مغز مرتبط اند. نیم‌کره‌ها توسط نوارهای عصبی رابط به هم متصل می‌شوند، بزرگترین این نوارها، جسم پینه‌ای است.

مغز دارای سه فرایند محافظتی به نام‌های جمجمه، مایع مغزی-نخاعی و سد خونی-مغزی است. جمجمه، مغز را از آسیب‌های احتمالی حفظ می‌کند، مایع مغزی-نخاعی، مغز را در استخوان جمجمه ثابت نگه می‌دارد و سد خونی-مغزی دارای مویرگ‌های پیوسته بوده و مغز را از جریان عمومی خون جدا می‌کند. با این حال، مغز هنوز هم در معرض آسیب، بیماری و عفونت قرار دارد. آسیب ممکن است توسط تروما یا فقدان تغذیه خونی ناشی از سکته باشد. مغز نسبت به اختلالات زوال آسیب‌پذیر است، این اختلالات شامل بیماری آلزایمر، MS و HAND می‌شود. تصور بر این است که بسیاری از بیماری‌های روانی مانند اسکیزوفرنی و افسردگی بالینی با بدعملکردی‌های مغزی مرتبط باشد. همچنین ممکن است مغز، محل تومورهای خوش‌خیم و بدخیم شود که عمدهٔ این تومورها از متاستاز سایر نقاط بدن ایجاد می‌گردد.

مطالعه کالبدشناسی مغز را نوروآناتومی و مطالعه عملکردهای مغزی را علوم اعصاب می‌نامند. فنون مختلفی جهت مطالعه مغز به کار می‌روند. به‌طور سنتی، ساختار مغزی دیگر جانوران بررسی و مطالعات میکروسکوپی بر روی آن‌ها صورت می‌گیرد. این روش بررسی غالباً بر روی جانورانی با ساختاری نزدیک به انسان مانند انسان‌سانان انجام و با فرایندهای مشابه در انسان مقایسه می‌شود. همچنین فناوری‌های تصویربرداری پزشکی چون تصویربرداری عصبی کارکردی و نوار مغزی (EEG) در مطالعه مغز نقش مهمی را ایفا می‌کنند. تاریخچه پزشکی افراد دچار آسیب مغزی، باعث شده‌است که بینش ما نسبت به عملکرد هر بخش از مغز افزایش یابد. تحقیقات روی مغز طی زمان پیشرفت کرده و مراحلِ فلسفی، آزمایشی و نظری را پشت سر نهاده‌است. یکی از این مراحل نوظهور، شبیه‌سازی فعالیت‌های مغزی است.

فلسفه ذهن برای قرن‌ها تلاش کرده تا مسئلهٔ طبیعتِ خودآگاهی و مسئلهٔ ذهن و بدن را حل کند. شبه‌علمی به نام فرنولوژی تلاش کرد تا در قرن نوزدهم میلادی، ویژگی‌های شخصیتی را در نواحی از قشر مغزی موضع‌سازی کند. در داستان‌های علمی-تخیلی، پیوند مغز در قالب افسانه‌هایی چون مغزِ دونووان (۱۹۴۲ میلادی) به تصویر کشیده شده‌است.

در دو دهه گذشته محققان چیزی را تعریف کرده‌اند که به عنوان شبکه حالت پیش‌فرض شناخته میشود و مجموعه‌ای از نواحی ظاهرا نامرتبط مغز است که زمانی که کار زیادی نمی‌کنید فعال میشوند. کشف این شبکه بینش‌های تازه‌ای به درون چگونگی کارکرد مغز در بیرون از وظایف شناخته شده ارائه داده و همچنین موجب تحقیقاتی درباره نقش شبکه‌های مغز – نه تنها مناطق مغز – در مدیریت تجارب درونی ما شده است.

در اواخر قرن بیستم دانشمندان علوم اعصاب شروع به استفاده از تکنیک‌های جدید برای تصویربرداری از مغز افراد حین انجام وظایف در دستگاههای تصویربرداری کردند. همانطور که انتظار میرفت ، فعالیت در برخی مناطق مشخص از مغز در زمان انجام وظایف تشدید شد و آنچه موجب شگفتی محققان شد این بود که فعالیت در مناطق دیگر مغز بطور همزمان کاهش یافت.چنین به نظر رسید که این مناطق زمانی که فرد هیچ کاری نمیکرد فعال بودند و زمانی که مغز فرد میخواست روی یک کار بیرونی تمرکز کند آنها خاموش شدند.

محققان این مناطق را «وظیفه منفی» (task negative) نامگذاری کردند و مشخص کردند که این مناطق نقش مهمی در استراحت مغز دارند. تحقیقات بعدی به شناسایی «عملکرد حالت پیش فرض مغز» منجر شد و محققان را به این فکر واداشت که در فقدان یک وظیفه با تمرکز خارجی، مغز چه می‌کند. هر گونه سوء عملکرد در حالت پیش فرض به عنوان یک ویژگی بالقوه برای هرگونه نقص یا اختلال نورولوژیک و روانی (psychiatric ) از جمله افسردگی ، شیزوفرنی و ‌آلزایمر در نظر گرفته شد.

از آن زمان تا کنون موجی از تحقیقات درباره حالت پیش فرض موجب پیچیدگی در فهم و شناخت اولیه از آن شده است. دانشمندان علوم عصبی در این مدت همچنین چند مورد دیگر از شبکه‌های مجزا را شناسایی کرده‌اند که هر کدام از آنها ظاهرا نواحی مختلفی از مغز را فعال میکنند. این نواحی فعال شده بطور مستقل عمل نمیکنند بلکه با هم هماهنگ میشوند.

بنا بر تحقیقات ، تاثیرات شبکه حالت پیش فرض مغز شامل پرسه زدن ذهن و به یاد آوردن خاطرات و تصورات مربوط به آینده میشود. محققان همچنین در حال بررسی این مساله بوده اند که آیا اختلالات ذهنی مانند افسردگی میتواند ارتباطی با مشکلاتی در شبکه حالت پیش فرض داشته باشد که تا کنون نتیجه مشخص و قطعی در پی نداشته است./ایرنا

هر زمان که فعالانه مشغول انجام کاری هستید (مثلا در باشگاه وزنه‌برداری می‌کنید یا سر امتحان سختی هستید)، بخش‌هایی از مغز شما که برای انجام آن وظایف به آن‌ها نیاز است، فعال می‌شوند. اما آیا زمانی که روی مبل نشسته‌اید و ذهنتان سرگردان است، مغزتان باز هم فعال است؟

به گزارش خبرآنلاین، پاسخ مثبت است. آن‌طور که وب‌سایت کوانتا مگزین می‌نویسد، پژوهشگران در طول دو دهه گذشته شبکه حالت پیش‌فرض مغز را تعریف کرده‌اند؛ مجموعه‌ای از مناطق ظاهرا نامرتبط مغز که وقتی کار خاصی انجام نمی‌دهید، فعال می‌شود. کشف این شبکه بینش‌هایی درباره نحوه عملکرد مغز خارج از وظایف تعریف‌شده ارائه کرده است و انگیزه‌بخش انجام پژوهش‌هایی در زمینه‌ی نقش شبکه‌های مغز در مدیریت تجربه درونی ما شده است.

در اواخر قرن بیستم، دانشمندان شروع به استفاده از تکنیک‌های جدید برای تصویربرداری از مغز افراد در حین انجام وظایف کردند. همان‌طور که انتظار می‌رفت، حین انجام وظایف، فعالیت برخی از نواحی مغز افزایش یافت و در کمال تعجب، همزمان فعالیت سایر مناطق مغز کاهش یافت. دانشمندان علوم اعصاب مجذوب این موضوع شده بودند که در طول وظایف مختلف، همان نواحی مغز به‌طور مداوم فعالیت خود را کاهش می‌دهند. گویی این نواحی زمانی فعال می‌شدند که فرد کاری انجام نمی‌داد و وقتی که مغز باید روی عامل بیرونی تمرکز می‌کرد، خاموش می‌شدند.

پژوهشگران مناطق مذکور را «نواحی ضدوظیفه» نامیدند. وقتی آن‌ها اولین بار شناسایی شدند، مارکوس ریچل، متخصص مغز و اعصاب در دانشکده پزشکی دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس گمان کرد که این نواحی ضدوظیفه نقش مهمی در ذهن درحال استراحت دارند.

ریچل در آزمایشی از شرکت‌کنندگان خواست همان‌طور که در دستگاه اسکنر قرار دارند و فعالیت مغزشان اندازه‌گیری می‌شود، چشمان خود را ببندند و اجازه دهند ذهنشان سرگردان شود. او متوجه شد در زمان استراحت که ذهن سرگردان است، نواحی ضدوظیفه انرژی بیشتری نسبت به سایر مغز مصرف می‌کنند. ریچل در مقاله‌ای که سال ۲۰۰۱ منتشر شد، این فعالیت را «حالت پیش‌فرض عملکرد مغز» نامید.

دو سال بعد گروهی از پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد پس از تولید داده‌هایی با وضوح بالاتر، متوجه شدند این فعالیت ضدوظیفه تعریف‌کننده شبکه‌ای منسجم از نواحی درحال تعامل مغز است که آن را شبکه حالت پیش‌فرض نامیدند.

کشف شبکه حالت پیش‌فرض، کنجکاوی دانشمندان علوم اعصاب را برانگیخت که مغز در نبود وظیفه متمرکز بر بیرون، به چه کاری مشغول است؟

اگرچه برخی از پژوهشگران براین باور بودند که کارکرد اصلی شبکه حالت پیش‌فرض ایجاد تجربه ما از سرگردانی ذهن یا خیال‌بافی در روز است، حدسیات فراوان دیگری نیز وجود داشت: شاید این شبکه جریان‌های آگاهی را کنترل یا خاطرات تجربه‌های گذشته را فعال می‌کرد. در همین حین، اختلال در شبکه حالت پیش‌فرض به‌عنوان ویژگی احتمالی تقریبا تمام اختلالات روانپزشکی و عصبی ازجمله افسردگی، اسکیزوفرنی و آلزایمر مطرح شد.

حالت پیش‌فرض یکی از اولین شبکه‌های مغزی بود که علم آن را توصیف کرد. این شبکه از تعداد انگشت‌شماری از نواحی مغز ازجمله تعدادی از مناطق جلوی مغز (مانند قشر پشتی و شکمی میانی پیش‌پیشانی) و چند منطقه پراکنده در کل مغز (مانند قشر سینگولیت خلفی، پرکونئوس و شکنج زاویه‌دار) تشکیل شده است. این مناطق با حافظه، تکرار تجربه در ذهن، پیش‌بینی، سنجش عمل، پاداش/تنبیه و یکپارچه‌سازی اطلاعات ارتباط دارند (قسمت‌های رنگی تصویر زیر برخی از نواحی بیرونی مغز را نشان می‌دهد که هنگام مشغولیت شبکه حالت پیش‌فرض فعال می‌شوند).

از زمان کشف شبکه حالت پیش‌فرض، دانشمندان علوم اعصاب تعداد انگشت‌شماری از شبکه‌های مجزای دیگر را شناسایی کرده‌اند که هریک مناطق به ظاهر متفاوتی از مغز را فعال می‌کنند. مناطق فعال به‌طور مستقل عمل نمی‌کنند، بلکه با یکدیگر هماهنگی دارند. ریچل گفت: «در شبکه مغز، نواحی انفرادی برای ایجاد اثراتی که فقط با هم می‌توانند تولید کنند، با هم تعامل دارند.»

طبق پژوهش‌های انجام‌شده، اثرات شبکه حالت پیش‌فرض شامل سرگردانی ذهن، یادآوری تجربیات گذشته، تفکر درمورد حالات ذهنی دیگران، تصور آینده و پردازش زبان است. درحالی‌که ممکن است همچون مجموعه متفرقه‌ای از جنبه‌های نامرتبط شناخت به‌نظر برسد، وینود منون از دانشگاه استنفورد اخیرا این نظریه را مطرح کرد که همه این عملکرد‌ها ممکن است در ایجاد روایت درونی مفید باشند. به نظر او، شبکه حالت پیش‌فرض به شما کمک می‌کند درباره خود و دیگران فکر کنید، تجربه‌های گذشته خود را به خاطر آورید و سپس همه را به شکل یک روایت منسجم درآورید.

مارکوس ریچل عصب‌شناس در سال ۲۰۰۱ شبکه‌ای از فعالیت مغز را شناسایی کرد که هنگام سرگردانی ذهن فعال می‌شود و آن را حالت پیش‌فرض عملکرد مغز نامید.

شبکه حالت پیش‌فرض پیچیده است و در فرایند‌های بسیار مختلفی شرکت دارد که نمی‌توان به خوبی آن‌ها را توصیف کرد. لوسینا اودین، دانشمند علوم اعصاب از دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس می‌گوید: «احمقانه است که فکر کنیم این یک ناحیه از مغز است که فقط یک کار انجام می‌دهد.»

شبکه‌های مختلف مغز به روش‌های معناداری با هم تعامل دارند

اودین شروع به مطالعه شبکه حالت پیش‌فرض کرد، زیرا به موضوع شناختن خود علاقمند بود و به‌نظر می‌رسید بسیاری از وظایف شناختن خود مانند شناسایی چهره یا صدای خود به آن شبکه ارتباط دارند. او در سال‌های اخیر، توجه خود را به تعاملات میان شبکه‌های مغز معطوف کرده است. اودین می‌گوید همان‌طور که نواحی مختلف مغز با هم تعامل دارند تا شبکه‌ها را ایجاد کنند، شبکه‌های مختلف نیز به روش‌های معناداری با هم تعامل دارند. او به خصوص به نحوه تعامل شبکه حالت پیش‌فرض با شبکه برجسته مغز علاقه‌مند است. پژوهش‌های او نشان می‌دهد شبکه برجسته تشخیص می‌دهد چه زمانی توجه به چیزی مهم است و سپس به عنوان کلید خاموشی برای شبکه حالت پیش‌فرض عمل می‌کند.

پژوهشگران همچنین بررسی کرده‌اند که آیا اختلالات سلامت روان مانند افسردگی می‌تواند با مشکلات شبکه حالت پیش‌فرض ارتباط داشته باشد. تاکنون یافته‌ها نتیجه قطعی حاصل نکرده است. برای مثال، برخی از پژوهشگران دریافته‌اند در افراد مبتلا به افسردگی گره‌های شبکه اتصال بیش از حدی با هم دارند، درحالی‌که دیگران نتیجه برعکس را پیدا کرده‌اند و می‌گویند در این افراد گره‌ها به خوبی متصل نشده‌اند.

در برخی از مطالعات نشان داده شده است که در افراد مبتلا به افسردگی خود شبکه حالت پیش‌فرض غیرعادی نیست، بلکه تعامل آن با شبکه‌های دیگر غیرعادی است. این یافته‌ها ممکن است متناقض به‌نظر برسند، اما با نتایج اخیر همخوانی دارند که نشان می‌دهد افسردگی شاید مجموعه‌ای از اختلالات مختلف باشد که با علائم مشابهی ظاهر می‌شود.

در همین حال، منون نظریه شبکه سه‌گانه را مطرح کرده است. طبق این نظریه، تعاملات ناهنجار بین شبکه حالت پیش‌فرض، شبکه برجسته و شبکه سومی به نام شبکه فرونتو پاریتال (پیشانی-آهیانه‌ای) می‌تواند در ایجاد اختلالات سلامت روان ازقبیل اسکیزوفرنی، افسردگی، اضطراب، زوال عقل و اوتیسم نقش داشته باشد.

در حالت معمول، زمانی که فرد به محرک خارجی توجه می‌کند، فعالیت شبکه حالت پیش‌فرض کاهش پیدا می‌کند و همزمان فعالیت دو شبکه دیگر زیاد می‌شود. منون مشکوک است که آیا ممکن است تعامل بین شبکه‌ها در افراد مبتلا به اختلالات روانی یا رشد نسبت به حالت طبیعی متفاوت باشد یا خیر.

دینا بارچ که در دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس نوروبیولوژی بیماری‌های روانی را بررسی می‌کند، مجذوب تئوری شبکه سه‌گانه است. او می‌گوید بررسی نحوه ارتباط بین شبکه‌ها در افراد مبتلا به اختلالات روانی می‌تواند به پژوهشگران کمک کند مکانیسم‌های پشت صحنه را پیدا کنند و دست به به ابداع درمان بزنند. اگرچه او فکر نمی‌کند تعاملات شبکه به تنهایی بتواند بیماری روانی را به طور کامل توضیح دهد.

درک فعلی ما از شبکه حالت پیش‌فرض مطمئنا نقطه پایانی آن نیست. از زمان کشف شبکه مذکور، دانشمندان چارچوب فکری خود را تغییر داده‌اند و فراتر از مسئولیت‌های بخش‌های انفرادی مغز، به اثرات تعاملات بین شبکه‌های مغز نیز پرداخته‌اند.

با توجه به یافته‌هایی که حاصل شده است، اکنون می‌دانیم حتی وقتی درحال رویاپردازی هستیم یا ذهنمان سرگردان است، مغزمان همچنان به شدت درحال فعالیت است./ عصر ایران

این مطالعه که PRIME نام دارد، روی آزمایش فناوری نورالینک برای کمک به افراد فلج تمرکز می‌کند تا این افراد بتوانند دستگاه‌های مختلف را کنترل کنند. افراد داوطلب باید بالای 22 سال سن داشته باشند.

PRIME می‌خواهد به‌صورت هم‌زمان روی سه موضوع تحقیق کند:

ایمپلنت N1 یا تراشه مغزی نورالینک

ربات R1 یا ربات جراح که تراشه را درون مغز بیمار قرار می‌دهد.

اپلیکیشن N1 یا نرم‌افزاری که به تراشه N1 متصل می‌شود و سیگنال‌های مغزی را به عملگرهای کامپیوتری ترجمه می‌کند.

نورالینک می‌گوید در تمام سه موضوع بالا، می‌خواهد ایمنی و کارآمدی را آزمایش کند.

روند آزمایش تراشه مغزی نورالینک

تراشه مغزی نورالینک

افرادی که در مطالعه PRIME حضور خواهند داشت، ابتدا تحت یک پژوهش 18 ماهه قرار می‌گیرند که شامل 9 جلسه با محققان می‌شود. پس از این بازه زمانی، این افراد حداقل هفته‌ای دو ساعت در جلسات تحقیق درباره واسط مغز و رایانه (BCI) حضور خواهند داشت و پس از آن، در یک بازه زمانی 5 ساله، 20 بار دیگر در جلسات شرکت خواهند کرد.

نورالینک اطلاعاتی درباره تعداد افراد مدنظرش برای آزمایش‌ها یا زمان شروع آزمایش‌ها منتشر نکرده است. بااین‌حال، شرکت متعلق به ایلان ماسک هزینه‌های مربوط به تحقیق مانند سفر و مراجعه به مراکز مطالعه را خودش پوشش می‌دهد. علاوه‌براین، نورالینک هنوز نگفته است که موقعیت انجام آزمایش‌ها و جلسات کجا خواهد بود.

نورالینک تا به امروز وعده‌های مختلفی داده است که اکثر آن‌ها عملی نشده‌اند. بنابراین نمی‌دانیم پژوهش PRIME چه زمانی آغاز می‌شود و چه نتایجی به‌همراه دارد. بااین‌حال، به‌نظر می‌رسد ایلان ماسک بالاخره به مغز افراد نفوذ می‌کند؛ هرچند نورالینک اولین شرکتی در جهان نخواهد بود که روی مغز انسان تراشه قرار می‌دهد./دیجیاتو

محققان دانشگاه ملی استرالیا و بیمارستان کانبرا می‌گویند یک زن 64 ساله پس از جمع‌کردن «اسفناج نیوزلندی» از دریاچه‌ای که در آن پایتون‌های فرش زندگی می‌کردند، یک انگل مربوط به کرم لوله‌ای Ophidascaris robertsi را هم برمی‌دارد.

این نوع کرم لوله‌ای معمولاً در شکم مار پیتون فرش وجود دارد و از طریق مدفوع مار، تخم‌های خود را پخش می‌کند. با وجود اینکه فرد تماس مستقیم با مارها نداشته است، تصور می‌شود که از طریق دست‌زدن به گیاه یا مصرف ناخواسته تخم‌های انگل به آن مبتلا شده است.

اولین مورد کشف کرم زنده Ophidascaris در مغز انسان

طبق مقاله‌ای که محققان منتشر کرده‌اند، برای اولین‌بار کرم لوله‌ای Ophidascaris در مغز یک پستان‌دار مشاهده شده است. زن مبتلا به این انگل، اولین‌بار در ژانویه 2021 و سه هفته پس از تحمل درد شکمی، سرفه‌های خشک و عرق شبانه به یک بیمارستان محلی مراجعه می‌کند. به‌نظر می‌رسد دلیل این موضوع، حرکت لارو کرم لوله‌ای از روده به سایر ارگان‌ها ازجمله کبد و ریه‌ها بوده است. در این مرحله از ریه نمونه‌برداری می‌شود، اما اثری از انگل نیست.

در آن زمان پزشکان به‌دنبال لارو درون بدن این فرد نبودند؛ البته با توجه به اینکه پیش از این ابتلا به این انگل مشاهده نشده بود، پزشکان نمی‌دانستند باید به‌دنبال چه چیزی باشند.

کرم زنده مغز

در سال 2022 برای یک بازه زمانی سه‌ماهه، فرد دچار مشکل فراموشی و افزایش شدت افسردگی می‌شود. پزشکان در این مقطع زمانی از او MRI می‌گیرند که یک ضایعه در لوب پیشانی را نشان می‌دهد.

در این منطقه از مغز فرد، یک کرم لوله‌ای 8 سانتی‌متری پیدا و خارج می‌شود. این کرم درون مغز این زن استرالیایی زنده بوده است. پس از برداشتن کرم، فرد تحت درمان قرار می‌گیرد تا لاروهای احتمالی از بین بروند. لاروهای این کرم می‌توانند تا 4 سال در بدن حیوانات زنده بماند.

درحال‌حاضر این فرد تحت نظر تیمی از پزشکان و متخصصان مغز و اعصاب قرار دارد./دیجیاتو

۶ روش ساده و روزمره برای سلامت پادشاه بدن