اگر این خط در سمت داخل زانو قرار بگیرد؛ یعنی پاها پرانتزی هستند و اگر این خط از قسمت بیرون زانوها رد شود به آن پای ضربدری می‌گویند.

پاهای پرانتزی در کودکان

تعداد زیادی از بچه‌هایی که می‌بینیم به‌صورت فیزیولوژیکی پاهای پرانتزی دارند که کاملاً بی‌ضرر بوده و نیازی به درمان ندارند. این پاهای پرانتزی به‌تدریج و خودبه‌خود اصلاح می‌شوند و معمولاً تا سن ۵ سالگی کاملاً رفع خواهند شد. این بچه‌ها اغلب پاهای پرانتزی خفیف و متقارن دارند.

چه زمانی پزشک احتمال مشکل‌زا بودن پاهای پرانتزی را مطرح می‌کند؟

اگر یک یا چند مورد از موارد زیر وجود داشته باشد:

. انحنای شدید پاها

. انحنای یکی از پاها

. کوتاهی قد

. چاقی

. بالای ۲ سال

تعداد زیادی از بچه‌هایی که می‌بینیم به‌صورت فیزیولوژیکی پاهای پرانتزی دارند که کاملاً بی‌ضرر بوده و نیازی به درمان ندارند. این پاهای پرانتزی به‌تدریج و خودبه‌خود اصلاح می‌شوند و معمولاً تا سن ۵ سالگی کاملاً رفع خواهند شد. این بچه‌ها اغلب پاهای پرانتزی خفیف و متقارن دارند

علت‌های پاتولوژیکی پرانتزی بودن پاها

. تروما یا عفونت

. بیماری بلانت

. نرمی‌استخوان یا راشیتیسم

. دیسپلازی اسکلتی

. تیبیا همی ملیا (نقص مادرزادی استخوان درشت‌نی)

پا پرانتزی در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگر پزشک مشکوک به یک علت پاتولوژیکی باشد، آزمایش‌هایی را برای رسیدن به تشخیص دقیق توصیه می‌کند، مثلاً عکس رادیولوژی.

پا پرانتزی در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

هدف از درمان، اصلاح هم راستا بودن پاها، توقف پیشرفت بیماری و پیشگیری از عود بعد از درمان می‌باشد.

ارتز

استفاده از بریس در موارد خفیف بیماری بلانت یا نرمی‌استخوان می‌تواند مؤثر باشد؛ اما معمولاً بچه‌ها بریس را تحمل نمی‌کنند. این درمان ممکن است ۱۸ ماه طول بکشد.

جراحی اپی فیزیودز

در انتهای استخوان‌های بزرگی که مسئول افزایش طول استخوان هم‌زمان با رشد کودک هستند، صفحات رشد قرار دارند. کُند کردن این فرایند رشد در یک سمت از این صفحه رشد می‌تواند به‌مرور و با رشد کودک، انحنا را تصحیح کند. در این روش سه منگنه در هر یک از دو طرف صفحه رشد ثابت می‌شوند تا رشد اندام متوقف شود.

این عمل ساده و کم‌تهاجمی بوده و با برشی کوچک و خونریزی بسیار کم انجام می‌شود. اصلاح به‌مرور اتفاق می‌افتد و ممکن است ۶ تا ۱۲ ماه طول بکشد. کودک بعد از عمل فوراً می‌تواند راه برود و نیازی به گچ یا بریس هم نخواهد داشت.

اصلاح تدریجی با استفاده از فیکساتورهای خارجی

پاهای پرانتزی در کودکان با استفاده از یک فریم قابل‌تنظیم نیز به‌مرور اصلاح می‌شود. در اتاق عمل، جراح استخوان را برش می‌دهد و یک فریم قابل‌تنظیم خارجی به استخوان متصل می‌کند که سیم‌ها و پین‌هایی دارد. به والدین کودک یاد داده می‌شود تا طبق برنامه‌ای که پزشک به آنها می‌دهد، هر روز فریم را تنظیم نمایند. کودک می‌تواند با همین فریم و بدون درد و ناراحتی به تمام فعالیت‌های روزمره‌اش بپردازد. استخوان تدریجاً در جای درست خود ترمیم می‌شود و خانواده باید هر یک یا دو هفته کودک را نزد پزشکش ببرند تا مطمئن شوند روند درمان به‌خوبی پیش می‌رود. بعد از اتمام درمان، فریم در بیمارستان از پاهای کودک خارج می‌شود.

اوستئوتومی

در این روش در اتاق عمل، استخوان بریده شده و کاملاً اصلاح می‌شود. معمولاً صفحه‌ای با دو پیچ وارد می‌شود تا استخوان‌های بریده شده در جای خود تثبیت شوند و پاها باید ۶ تا ۸ هفته در گچ بمانند تا استخوان کاملاً جوش بخورد. بیمار طی این دوره اجازه راه‌رفتن ندارد.

چه برنامه درمانی برای کودک مناسب‌تر است؟

برنامه درمانی برای پاهای پرانتزی برای هر کودکی متفاوت و بر اساس یک سری از فاکتورهاست:

. علت بیماری و چگونگی روند پیشرفت آن

. شدت بیماری

. سن کودک

. کوتاهی قد

. ناهنجاری یا فشردگی در خط مفصل زانو

تمام این فاکتورها بر تصمیم و توصیه پزشک مؤثرند.

پا پرانتزی در بزرگسالان

پا پرانتزی در افراد بزرگسال خودبه‌خود و به‌مرورزمان (مثل این عارضه در کودکان) برطرف نمی‌شود؛ بلکه تدریجاً بدتر شده و آرتروزی که وجود دارد باعث تشدید نا هم‌راستا بودن پاها خواهد شد. پا پرانتزی در بزرگسالان یک ریسک فاکتور مستقل برای تحلیل مفصل زانو و زانودرد است. مطالعات گوناگونی نشان داده‌اند اصلاح پا پرانتزی قبل از شروع مرحله آخر آرتروز می‌تواند نیاز به جایگزینی مفصل زانو را به تأخیر بیندازد یا کلاً از آن پیشگیری کند.

علائم پا پرانتزی در بزرگسالان

. فاصله گرفتن زانوها از هم

. راه‌رفتن غیرطبیعی

. سابیده شدن لبه‌های بیرونی کفش فرد

عوارض پا پرانتزی در بزرگسالی

. آرتروز زودرس

. درد

. ظاهر نامناسب و چرخش زانوها

. زود خسته شدن

. کوتاهی عضلات داخل ران

. کشیدگی عضلات خارج ران

پا پرانتزی در بزرگسالان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

هرچند معاینه فیزیکی به تشخیص کمک می‌کند؛ اما شیوه استاندارد تشخیص پا پرانتزی، عکس رادیولوژی می‌باشد.

پا پرانتزی در بزرگسالان چگونه درمان می‌شود؟

هدف از درمان، اصلاح راستای پا، توقف پیشرفت بیماری و کاهش احتمال تحلیل بیشتر مفصل است.

اوستئوتومی

در اتاق عمل، استخوان بریده شده و اصلاح به‌صورت کامل انجام می‌شود. با استفاده از یک صفحه و چند پیچ، استخوان‌های بریده شده تثبیت می‌شوند. معمولاً یک دوره ۶ تا ۸ هفته‌ای زمان لازم است تا استخوان‌ها جوش بخورند.

اصلاح تدریجی با استفاده از فیکساتورهای خارجی

این شیوه برای افراد بزرگسال به همان روشی انجام می‌شود که برای کودکان انجام می‌شود.

چه برنامه درمانی برای فرد بزرگسال مناسب است؟

برنامه درمانی برای پاهای پرانتزی برای هر فردی متفاوت و بر اساس یک سری از فاکتورهاست:

. علت بیماری و چگونگی روند پیشرفت آن

. شدت بیماری

. سن بیمار

. کوتاهی قد

. ناهنجاری یا فشردگی در خط مفصل زانو

. ترجیح خود بیمار

تمام این فاکتورها بر تصمیم و توصیه پزشک برای درمان نقش دارند.

آنان هم چنین میزان اضطراب کم‌تری در مورد موقعیت‌های ترسناک خود و مشکل کمتری در نزدیک شدن به موضوع ترس خود گزارش کردند. افراد شرکت کننده در این پژوهش با استفاده از اقدامات پس از EFT در مقایسه با انجام تمرین تنفس عمیق به طور قابل توجهی با بهبود بیش‌تری مواجه شدند. در هیچ یک از آنان عوارض جانبی منفی گزارش نشد.

نتیجه این مطالعه که در مجله Explore منتشر شد نشان داد که تکنیک ضربه زدن ساده با انگشت در کاهش اضطراب موثرتر از تنفس عمیق بوده است. گفتنی است که EFT یا ضربه ترابی یک رویکرد غیردارویی است که عناصر طب فشاری، مواجهه درمانی و بازسازی شناختی را در خود جای داده است.

در این بررسی از شرکت کنندگانی که فوبیاهای خاصی برای مثال از سوسک، مار، ارتفاع و سرنگ داشتند خواسته شد تا در حین تنفس عمیق با دیافراگم یا انجام تمرینات طب فشاری EFT بر روی موضوع ترس خود تمرکز کنند.

سپس محققان سطوح اضطراب آنان را با یک پرسشنامه استاندارد ارزیابی کردند که از آنان در مورد علائم جسمی و روانی اضطراب هنگام فکر کردن به ترس خاص‌شان سوال می‌شد. آنان هم چنین پریشانی و اضطراب کلی شرکت کنندگان را در اطراف فوبیا و هم چنین توانایی آنان برای نزدیک شدن به فوبیا بدون اضطراب بیش از حد را ارزیابی کردند.

داوطلبان به دو گروه تقسیم شدند یک گروه ابتدا تمرینات ضربه زدن EFT و دیگری ابتدا تنفس عمیق را امتحان کردند. این طرح مطالعه که با عنوان «متقاطع» شناخته می‌شود هر دو درمان را روی هر دو گروه مورد آزمایش قرار بنابراین گروهی که ابتدا EFT انجام دادند سپس تنفس عمیق را امتحان کردند و بالعکس. هر گروه پنج راند دو دقیقه‌ای از هر درمان را تکمیل کرد بنابراین، EFT در مجموع تنها ۱۰ دقیقه به طول انجامید.

در این مطالعه، افرادی که برای اولین بار از تکنیک EFT استفاده کردند کاهش قابل توجهی در اضطراب مرتبط با فوبیا را از خود نشان دادند و زمان آسان‌تری برای نزدیک شدن به موضوع ترس خود از جمله ارتفاع، سوسک، مار، سرنگ، تاریکی و سوسک داشتند. گروهی که با تنفس عمیق شروع کردند به اندازه گروه EFT کاهش اضطراب ذهنی را از خود نشان دادند.

هنگامی که گروه EFT تنفس عمیق را امتحان کردند اضطراب‌شان که پیش‌تر کاهش یافته بود کم بود. هنگامی که گروه تنفس عمیق EFT را امتحان کردند اضطراب‌شان با گروه دیگر کاهش یافت. اثر مشابهی در مورد اثرات جسمی و روانی اضطراب رخ داد: میانگین امتیاز گروه تنفس عمیق در مقیاس اضطراب ۴۵ درجه‌ای به ۲۷.۹ کاهش یافت اما در گروه EFT به ۱۵.۹ کاهش یافت. زمانی که افرادی که نفس عمیق می‌کشند EFT را امتحان کردند میانگین امتیاز آنان به ۱۵.۳ کاهش یافت.

طبق گفته کلینیک مایو فوبیای خاص یک ترس شدید از اشیا یا موقعیت‌هایی است که خطر کمی دارند یا هیچ خطری ندارند اما شما را بسیار مضطرب می‌سازند. هنگامی که یک فرد اضطراب را تجربه می‌کند سیستم عصبی سمپاتیک او فعال می‌شود حالتی که به عنوان حالت «جنگ یا گریز» شناخته می‌شود.

ایده پشت EFT این است که سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کند بخشی از سیستم عصبی ما که حالت آرامش و آرامش را باز می‌گرداند. برای اجرای نسخه مختصر EFT مورد استفاده در این مطالعه شرکت کنندگان از نوک انگشت اشاره و انگشت میانی برای ضربه زدن بر روی هشت نقطه خاص در بدن خود استفاده کردند.

نویسندگان مقاله مرتبط با مطالعه اخیرا صورت گرفته نوشته اند: «این نقاط با نقاط پایانی مریدین‌های طب سوزنی سنتی مطابقت دارند. اولین نقطه‌ای که آنان به آن ضربه زدند کنار دستشان کنار انگشت کوچک بود». برای افزایش واقع‌گرایی آزمون در حضور موضوع ترس داوطلبان انجام شد. برای مثال، شرکت کنندگانی که ترس از ارتفاع داشتند تمرین را در نزدیکی ارتفاع انجام داده و افرادی که از مار می‌ترسیدند تمرین را در نزدیکی فضای تحقیقاتی بر روی مارها انجام دادند.

این تکنیک ممکن است برای کار کردن خیلی ساده به نظر برسد اما شواهد جدیدتر از اثربخشی آن حمایت می‌کند و نه فقط برای فوبیا بلکه برای سایر اشکال اضطراب نیز موثر است. پرستارانی که از بیماران مبتلا کووید-۱۹ مراقبت می‌کردند در یک مطالعه با استفاده از تکنیک EFT در سال ۲۰۲۰ شرکت کردند که اثرات مثبت قابل توجهی بر استرس و اضطراب کارکنان مراقبت‌های بهداشتی را نشان داد. جالب توجه است که اگرچه مولفه طب فشاری درمان ریشه در طب سنتی چینی دارد تکنیک‌های علوم اعصاب مدرن نشان می‌دهند که برخی از مزایا ناشی از تغییر روشی است که بخش‌های مختلف مغز با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.

یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ روی ۲۴ بزرگسال مبتلا به درد مزمن نشان داد که EFT باعث کاهش شدت درد، کاهش اضطراب و بهبود کیفیت زندگی آنان از جمله مزایای دیگر می‌شود. و بررسی مغز آن‌ها با تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) نشان داد که چرا ممکن است چنین باشد: تحلیل تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی نشان داد که درمان پس از EFT به طور قابل توجهی اتصال بین قشر پیش پیشانی داخلی (ناحیه تعدیل کننده درد) و نواحی ماده خاکستری دو طرفه در خلفی و تالاموس کاهش یافت که هر دو ناحیه مربوط به تعدیل و فاجعه‌سازی درد هستند.

به عبارت دیگر، به نظر می‌رسد که EFT تاثیر گسترده‌ای بر مغز دارد و نه تنها اضطراب فرد را کاهش می‌دهد بلکه تجربه افراد از عاملی ناتوان کننده مانند درد مزمن نیز کاهش خواهد داد. اضطراب شدیدی که به طور قابل توجهی با زندگی روزمره شما تداخل می‌کند چیزی است که باید در مورد آن با یک ارائه دهنده خدمات بهداشتی صحبت کنید اما در این بین شاید ارزش آن را داشته باشد که تکنیک EFT را برای حملات جزئی ناشی از ترس پیش از سخنرانی در جمع یا پیش از مواجهه با یک سوسک در آشپزخانه امتحان کنید./همشهری