اگر وسایل خانه را در جاهای غیرمعمول می گذارید نگران ابتلا به آلزایمر باشید !

کارشناسان علامت هشداردهنده زوال عقل را شناسایی کرده‌اند که با چیدمان خانه فرد قابل تشخیص است.

به گفته انجمن آلزایمر، فردی که به این بیماری مبتلا می‌شود ممکن است وسایلی را در مکان‌های غیرمعمول قرار دهد و برای یافتن آن‌ها تلاش کند.

بر اساس داده‌های سرویس سلامت ملی بریتانیا (NHS)، زوال عقل و آلزایمر شرایط رایجی هستند که بیش از ۹۴۰هزار نفر در بریتانیا تحت تاثیر قرار می‌دهند.

در حال حاضر، این بیماری‌های دژنراتیو مغزی هیچ درمانی ندارند، اما تشخیص زودهنگام آن می‌تواند تا حد زیادی برای بیماران و خانواده‌های آنان مفید باشد. یکی از سرنخ‌هایی که اغلب نادیده گرفته می‌شود مربوط به آشنایی افراد با چیدمان خانه‌شان است. حتی در مراحل اولیه زوال عقل، افراد ممکن است چیدمان خانه خود را فراموش کنند و گیج شوند.

اگر فرد قبل از اینکه بفهمد چه کاری انجام می‌دهد، از راهروی اشتباه یا اتاق اشتباهی عبور کند ممکن است شما متوجه این مورد شوید و این قدم زدن در راهروی اشتباه و یا ورود به اتاق اشتباه ممکن است نشانه‌ای از ابتلا به این بیماری باشد.

یکی دیگر از نشانه‌های کلیدی زوال عقل و آلزایمر که می‌توان در خانه مشاهده کرد، فراموش کردن محل قرارگیری اشیاء است که ممکن است به دلایل مختلفی رخ دهد.

بیماران حافظه کوتاه‌مدت و بلندمدت را متفاوت از دست می‌دهند، بنابراین برخی ممکن است به جای خانه‌ای که در بزرگسالی در آن زندگی می‌کردند، خانه‌ای را که در آن بزرگ شده‌اند به یاد بیاورند که منجر به سردرگمی آنان می‌شود.

پزشکان توصیه کردند که اعضای خانواده که به بیمار کمک می‌کنند باید عکس خانه و آدرس را در مکانی قابل مشاهده نگه دارند تا به فرد یادآوری کنند که کجاست. انجمن آلزایمر توضیح داد: اگر فرد خانه‌ای را به یاد می‌آورد که قبلا در آن زندگی کرده است، با او در مورد خانه کنونی صحبت کنید. ممکن است سخنان شما به او کمک کند تا آن را در گذشته قرار دهد.

تشخیص زودهنگام بیماری گاهی اوقات با شروع درمان در اسرع وقت می‌تواند پیشرفت آن را آهسته کند. انجمن آلزایمر همچنین نشانه‌ای را برجسته کرده است که می‌تواند بر حافظه روزمره تاثیر بگذارد و ممکن است بتوانید آن را در خانه تشخیص دهید.

در حالی که هر کسی ممکن است گاهی کیف یا کلید خود را گم کند، فرد مبتلا به زوال عقل ممکن است چیزهایی را در مکان‌های عجیب و غریب (مانند اتو در فریزر یا ساعت مچی در قندان) قرار دهد. این افراد ممکن است در خیابان گم شوند یا فراموش کنند که چگونه کارهای ساده‌ای مانند آشپزی یا لباس پوشیدن را انجام دهند که می‌تواند نشانه زوال عقل باشد.

دکتر ریچارد رستاک، متخصص مغز، هشدار داد که اگر فردی با وجود نداشتن مشکل عضلانی در انجام کارهای روزمره مانند مسواک زدن دندان‌های خود تلاش کند که این مورد می‌تواند نشانه آپراکسی یا کنش‌پریشی باشد. آپراکسی اختلالی در مغز و سیستم عصبی است که در آن فرد نمی‌تواند کارهایی را که معمولا بدون فکر انجام می‌شود مانند مسواک زدن دندان ها یا آویزان کردن کلیدها انجام دهد.

اگر در مورد حافظه یا روند فکری خود نگران هستید، عاقلانه است که به پزشک مراجعه کنید و اگر نگران شخص دیگری هستید، می‌توانید به او کمک کنید تا قرار ملاقات رزرو کند.

راهکارهایی برای پیشگیری از ابتلا به آلزایمر

آلزایمر بیماری است که هیچ درمان تایید شده‌ای برای آن وجود ندارد اما نتایج تحقیقات نشان می‌دهد که مدیریت سبک زندگی و کاهش فاکتورهای ریسک می‌تواند مانع ابتلا به این بیماری شود.

داده‌های جدید می‌توانند به تشخیص زودهنگام این بیماری ویرانگر کمک کند و برای تحقیقات در زمینه پیشگیری از این بیماری حیاتی محسوب می‌شوند.

نتایج نشان می‌دهد که مبارزه با مسیرها می‌تواند نشانه‌ای اولیه از ابتلا به بیماری آلزایمر باشد که بیش از ۲۰ سال قبل از شروع از دست دادن حافظه مشاهده می‌شود.

دانشمندان می‌گویند: این تحقیق می‌تواند به تشخیص هر چه زودتر بیماری کمک کند که برای درمان و تحقیقات در زمینه پیشگیری ار ابتلا به این بیماری حیاتی است.

این پژوهش توسط پژوهشگران دانشگاه کالج لندن (UCL) انجام شد و از ۱۰۰ نفر خواستند تا با استفاده از هدست واقعیت مجازی در محیط واقعیت مجازی حرکت کنند. سن شرکت‌کنندگان، بین ۴۳ تا ۶۶ سال بود و همگی در معرض خطر بیماری آلزایمر در نظر گرفته شدند.

منبع: ساعد نیوز

اگر این خط در سمت داخل زانو قرار بگیرد؛ یعنی پاها پرانتزی هستند و اگر این خط از قسمت بیرون زانوها رد شود به آن پای ضربدری می‌گویند.

پاهای پرانتزی در کودکان

تعداد زیادی از بچه‌هایی که می‌بینیم به‌صورت فیزیولوژیکی پاهای پرانتزی دارند که کاملاً بی‌ضرر بوده و نیازی به درمان ندارند. این پاهای پرانتزی به‌تدریج و خودبه‌خود اصلاح می‌شوند و معمولاً تا سن ۵ سالگی کاملاً رفع خواهند شد. این بچه‌ها اغلب پاهای پرانتزی خفیف و متقارن دارند.

چه زمانی پزشک احتمال مشکل‌زا بودن پاهای پرانتزی را مطرح می‌کند؟

اگر یک یا چند مورد از موارد زیر وجود داشته باشد:

. انحنای شدید پاها

. انحنای یکی از پاها

. کوتاهی قد

. چاقی

. بالای ۲ سال

تعداد زیادی از بچه‌هایی که می‌بینیم به‌صورت فیزیولوژیکی پاهای پرانتزی دارند که کاملاً بی‌ضرر بوده و نیازی به درمان ندارند. این پاهای پرانتزی به‌تدریج و خودبه‌خود اصلاح می‌شوند و معمولاً تا سن ۵ سالگی کاملاً رفع خواهند شد. این بچه‌ها اغلب پاهای پرانتزی خفیف و متقارن دارند

علت‌های پاتولوژیکی پرانتزی بودن پاها

. تروما یا عفونت

. بیماری بلانت

. نرمی‌استخوان یا راشیتیسم

. دیسپلازی اسکلتی

. تیبیا همی ملیا (نقص مادرزادی استخوان درشت‌نی)

پا پرانتزی در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگر پزشک مشکوک به یک علت پاتولوژیکی باشد، آزمایش‌هایی را برای رسیدن به تشخیص دقیق توصیه می‌کند، مثلاً عکس رادیولوژی.

پا پرانتزی در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

هدف از درمان، اصلاح هم راستا بودن پاها، توقف پیشرفت بیماری و پیشگیری از عود بعد از درمان می‌باشد.

ارتز

استفاده از بریس در موارد خفیف بیماری بلانت یا نرمی‌استخوان می‌تواند مؤثر باشد؛ اما معمولاً بچه‌ها بریس را تحمل نمی‌کنند. این درمان ممکن است ۱۸ ماه طول بکشد.

جراحی اپی فیزیودز

در انتهای استخوان‌های بزرگی که مسئول افزایش طول استخوان هم‌زمان با رشد کودک هستند، صفحات رشد قرار دارند. کُند کردن این فرایند رشد در یک سمت از این صفحه رشد می‌تواند به‌مرور و با رشد کودک، انحنا را تصحیح کند. در این روش سه منگنه در هر یک از دو طرف صفحه رشد ثابت می‌شوند تا رشد اندام متوقف شود.

این عمل ساده و کم‌تهاجمی بوده و با برشی کوچک و خونریزی بسیار کم انجام می‌شود. اصلاح به‌مرور اتفاق می‌افتد و ممکن است ۶ تا ۱۲ ماه طول بکشد. کودک بعد از عمل فوراً می‌تواند راه برود و نیازی به گچ یا بریس هم نخواهد داشت.

اصلاح تدریجی با استفاده از فیکساتورهای خارجی

پاهای پرانتزی در کودکان با استفاده از یک فریم قابل‌تنظیم نیز به‌مرور اصلاح می‌شود. در اتاق عمل، جراح استخوان را برش می‌دهد و یک فریم قابل‌تنظیم خارجی به استخوان متصل می‌کند که سیم‌ها و پین‌هایی دارد. به والدین کودک یاد داده می‌شود تا طبق برنامه‌ای که پزشک به آنها می‌دهد، هر روز فریم را تنظیم نمایند. کودک می‌تواند با همین فریم و بدون درد و ناراحتی به تمام فعالیت‌های روزمره‌اش بپردازد. استخوان تدریجاً در جای درست خود ترمیم می‌شود و خانواده باید هر یک یا دو هفته کودک را نزد پزشکش ببرند تا مطمئن شوند روند درمان به‌خوبی پیش می‌رود. بعد از اتمام درمان، فریم در بیمارستان از پاهای کودک خارج می‌شود.

اوستئوتومی

در این روش در اتاق عمل، استخوان بریده شده و کاملاً اصلاح می‌شود. معمولاً صفحه‌ای با دو پیچ وارد می‌شود تا استخوان‌های بریده شده در جای خود تثبیت شوند و پاها باید ۶ تا ۸ هفته در گچ بمانند تا استخوان کاملاً جوش بخورد. بیمار طی این دوره اجازه راه‌رفتن ندارد.

چه برنامه درمانی برای کودک مناسب‌تر است؟

برنامه درمانی برای پاهای پرانتزی برای هر کودکی متفاوت و بر اساس یک سری از فاکتورهاست:

. علت بیماری و چگونگی روند پیشرفت آن

. شدت بیماری

. سن کودک

. کوتاهی قد

. ناهنجاری یا فشردگی در خط مفصل زانو

تمام این فاکتورها بر تصمیم و توصیه پزشک مؤثرند.

پا پرانتزی در بزرگسالان

پا پرانتزی در افراد بزرگسال خودبه‌خود و به‌مرورزمان (مثل این عارضه در کودکان) برطرف نمی‌شود؛ بلکه تدریجاً بدتر شده و آرتروزی که وجود دارد باعث تشدید نا هم‌راستا بودن پاها خواهد شد. پا پرانتزی در بزرگسالان یک ریسک فاکتور مستقل برای تحلیل مفصل زانو و زانودرد است. مطالعات گوناگونی نشان داده‌اند اصلاح پا پرانتزی قبل از شروع مرحله آخر آرتروز می‌تواند نیاز به جایگزینی مفصل زانو را به تأخیر بیندازد یا کلاً از آن پیشگیری کند.

علائم پا پرانتزی در بزرگسالان

. فاصله گرفتن زانوها از هم

. راه‌رفتن غیرطبیعی

. سابیده شدن لبه‌های بیرونی کفش فرد

عوارض پا پرانتزی در بزرگسالی

. آرتروز زودرس

. درد

. ظاهر نامناسب و چرخش زانوها

. زود خسته شدن

. کوتاهی عضلات داخل ران

. کشیدگی عضلات خارج ران

پا پرانتزی در بزرگسالان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

هرچند معاینه فیزیکی به تشخیص کمک می‌کند؛ اما شیوه استاندارد تشخیص پا پرانتزی، عکس رادیولوژی می‌باشد.

پا پرانتزی در بزرگسالان چگونه درمان می‌شود؟

هدف از درمان، اصلاح راستای پا، توقف پیشرفت بیماری و کاهش احتمال تحلیل بیشتر مفصل است.

اوستئوتومی

در اتاق عمل، استخوان بریده شده و اصلاح به‌صورت کامل انجام می‌شود. با استفاده از یک صفحه و چند پیچ، استخوان‌های بریده شده تثبیت می‌شوند. معمولاً یک دوره ۶ تا ۸ هفته‌ای زمان لازم است تا استخوان‌ها جوش بخورند.

اصلاح تدریجی با استفاده از فیکساتورهای خارجی

این شیوه برای افراد بزرگسال به همان روشی انجام می‌شود که برای کودکان انجام می‌شود.

چه برنامه درمانی برای فرد بزرگسال مناسب است؟

برنامه درمانی برای پاهای پرانتزی برای هر فردی متفاوت و بر اساس یک سری از فاکتورهاست:

. علت بیماری و چگونگی روند پیشرفت آن

. شدت بیماری

. سن بیمار

. کوتاهی قد

. ناهنجاری یا فشردگی در خط مفصل زانو

. ترجیح خود بیمار

تمام این فاکتورها بر تصمیم و توصیه پزشک برای درمان نقش دارند.

علت بروز آلزایمر چیست؟

دلیل اصلی بروز آلزایمر هنوز به طور دقیق شناخته نشده است اما برخی عوامل از جمله افزایش سن،‌ سابقه خانوادگی و ارثی، ژن‌ها، آسیب‌دیدگی‌های شدید از ناحیه سر در گذشته،‌ سبک زندگی، استرس و وجود افسردگی از عوامل زمینه ساز ابتلا به آن هستند.

میزان شیوع آلزایمر چه قدر است؟

طبق آخرین گزارش سازمان بهداشت جهانی، هم اکنون در دنیا در هر سه ثانیه یک نفر به بیماری آلزایمر و دمانس مبتلا می‌شود. در حال حاضر در جهان بیش از 55 میلیون نفر به بیماری آلزایمر مبتلا هستند و تا سال 2030 این تعداد به بیش از 78 میلیون نفر افزایش خواهد یافت.

براساس اعلام انجمن آلزایمر ایران، آخرین گزارش شیوع ابتلا به دمانس در ایران نشان می‌دهد که در هر 7 دقیقه یک نفر به آن مبتلا می‌شود.

علائم هشداردهنده ابتلا به آلزایمر را می‌توان به چند دسته تقسیم کرد:

مشکلات حافظه

مشکلات حافظه شامل دشواری در یادآوری، فراموشی،‌ تکرار سوالات به طور مداوم، قراردادن اشیاء در جاهای نامرتبط، گم شدن در مکان‌های آشنا، فراموشی تدریجی نام افراد و اعضای خانواده است؛ ‌افراد معمولی ممکن است یک قرار ملاقات، اسم همکار و یا شماره تلفن دوستی را فراموش کنند و سپس بخاطر آورند اما فرد مبتلا به بیماری آلزایمر اغلب مسائل به ویژه مسائلی که اخیراً اتفاق افتاده را فراموش می‌کند و هرگز هم به خاطر نمی‌آورد.

مشکل تمرکز

ناتوانی در انجام همزمان چندکار از جمله علائم ابتلا به آلزایمر است. فرد پرمشغله ممکن است گاهی حواسش پرت شود اما فرد مبتلا به آلزایمر به تدریج توانایی پخت غذا به شیوه سابق را ازدست میدهد وگاهی نیز فراموش می‌کند که غذا خورده است.

مشکل در قضاوت و تصمیم‌گیری

فرد مبتلا به بیماری آلزایمر نه مشکلاتش را درک می‌کند و نه مراجعه به پزشک را ضروری می‌داند. همچنین اختلال در تصمیم گیری‌های ساده مانند پوشیدن لباس‌های زمستانی در گرمای تابستان از دیگر علائم هشداردهنده است.

سایر علائم هشداردهنده آلزایمر

پرخاشگری، افسردگی، تغییر در خلق وخو و ساعات خواب،‌ انزوا،‌ هذیان، عدم اعتماد به دیگران و مشکل در انجام عادات و امور روزمره از علائم اصلی و هشداردهنده ابتلا به آلزایمر هستند.

عوامل خطر بروز آلزایمر کدامند؟

عوامل خطر بروز بیماری، به خودی خود علت بیماری نیستند بلکه احتمال ابتلا به آلزایمر را بالا می‌برند. به طور کلی می‌توان عوامل خطر ابتلا به آلزایمر را به دو دسته عوامل تغییرپذیر و تغییرناپذیر تقسیم بندی کرد.

عوامل تغییرناپذیر ابتلا به آلزایمر

اگرچه زوال عقل بخشی از روند سالمندی نیست ولی افزایش سن، یک عامل مهم در بروز آن به شمار می‌رود به عنوان مثال بعد از 65 سال خطر ابتلا به بیماری آلزایمر هر 5 سال تقریبا دو برابر می‌شود.

زنان بیش از مردان در خطر ابتلا به بیماری آلزایمر قرار دارند. هنوز دلایل آن مشخص نیست ولی عواملی چون عمر طولانی‌تر ازمردان، تغییرات سطح هورمون‌ها در طول زندگی و ضعف قوای جسمانی و دیگر مشکلات سلامتی می‌توانند دراین امرنقش داشته باشند.

مسائل ژنتیکی نیز در بروز بیماری نقش دارند؛ سه ژن، مستقیماً در ایجاد بیماری آلزایمر نقش اساسی دارند؛ اگر در فردی تغییری در هر یک از این ژن‌ها رخ دهد، قبل از سن 65 سالگی به بیماری آلزایمر از نوع خانوادگی مبتلا خواهد شد.

عوامل تغییرپذیر ابتلا به آلزایمر

بسیاری از عوامل ابتلا به بیماری، با تغییر سبک زندگی قابل رفع شدن هستند که برخی از آن‌ها عبارتند از:

فشار خون

افرادی که در میان سالی به فشار خون بالا مبتلا می‌شوند احتمالاً بیش از افرادی که فشار خون طبیعی دارند به دمانس مبتلا می‌شوند زیرا فشار خون بالا بر قلب، عروق و گردش خون اثرات مخرب دارد.

مصرف دخانیات و الکل

شواهد نشان می‌دهد که مصرف سیگار و دخانیات تا 45 درصد خطر ابتلا به زوال عقل را افزایش می‌دهد. مصرف الکل نیز خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد.

سطح سواد پایین

خطر ابتلا به زوال عقل در افرادی که تحصیلات متوسطه را تکمیل نکرده‌اند شایع‌تر است زیرا افرادی که از تحصیلات بالاتری برخوردار هستند حجم شناختی بیشتری را ذخیره کرده‌اند و درواقع افراد تحصیل کرده در طول زندگی از مغز خود بیشتر و به صورت مداوم استفاده می‌کنند و شاید از این طریق سلول‌های مغز در مقابل تخریب و زوال عقل محافظت شوند.

آلزایمر درمان می‌شود؟

در حال حاضر فرآیند درمان قطعی نیست و بیشتر به معنای کنترل و جلوگیری از پیشرفت بیماری و همچنین کنترل علائم و اختلالات روانی و رفتاری ناشی از آن است.

مراجعه به دو پزشک متخصص یعنی روان‌پزشک و متخصص مغز و اعصاب در جهت دریافت درمان دارویی توصیه می‌شود. به علاوه مبتلایان می‌توانند در کنار درمان دارویی از درمان تکمیلی و روش‌های غیردارویی همچون روان درمانی، گفتاردرمانی، کاردرمانی، هنر درمانی (به ویژه موسیقی و نقاشی)، ماساژدرمانی، رایحه درمانی(عطر اسطوخدوس، پوست لیمو) و یا اکسیژن درمانی استفاده کنند.

انجام برخی فعالیت‌ها مانند ورزش، پیاده روی و … نیز می‌توانند در تعدیل هر چه بیشتر علائم بیماری به مبتلایان آلزایمر کمک کنند./تسنیم