به گزارش ساینس دیلی، در این مطالعه زمانی که موش‌ها دوز روزانه بسیار کمی از ساکارز دریافت کردند، خطر افزایش وزن ناشی از قند زیاد و سایر مشکلات سلامتی آنها کاهش یافت. این نتایج از اعلامیه سازمان بهداشت جهانی که خواستار کاهش مصرف قند است، حمایت می‌کند.

یکی از محققان اصلی، پروفسور سلنا بارتلت، متخصص مغز و اعصاب دانشگاه فناوری کوئینزلند می‌گوید: بسیاری از کودکان، نوجوانان و بزرگسالان در بیش از ۶۰ کشور ازجمله استرالیا رژیم غذایی با بیش از چهار برابر قند (۱۰۰ گرم) توصیه شده سازمان بهداشت جهانی ( ۲۵ گرم به ازای هر نفر در روز) دریافت می‌کنند.

پروفسور بارتلت اظهار کرد: «در بررسی اثرات طولانی‌مدت قند بر روی نوجوانان و بزرگسالان باید کارهای بیشتری انجام شود، اما نتایج ما با مدل موش بسیار امیدوارکننده است.»

وی ادامه داد: شواهد اخیر نشان می‌دهد، چاقی و رفتارهای تکانشی ناشی از عادات غذایی غلط منجر به مصرف بیش از حد مواد غذایی و نوشیدنی‌های فرآوری شده می‌شود، اما اثرات طولانی‌مدت آن بر فرآیندهای شناختی و بیش‌فعالی ناشی از مصرف بیش از حد قند از دوران نوجوانی مشخص نیست.

وی بیان کرد: نتایج مطالعه ما نشان داد که مصرف قند در طولانی‌مدت (یک دوره ۱۲ هفته‌ای در موش‌هایی که آزمایش را در سن پنج هفتگی آغاز کردند) در سطحی که به‌طور قابل‌توجهی افزایش وزن را زیاد می‌کند، باعث تحریک غیرطبیعی و بیش از حد سیستم عصبی می‌شود. این امر هم حافظه رویدادی و هم حافظه فضایی را تغییر می‌دهد. این نتایج مشابه نتایج گزارش شده در مورد اختلالات نقص توجه و بیش‌فعالی است.

بارتلت خاطرنشان کرد: لازم است آزمایش‌های انسانی انجام شود، اما این مطالعه نشان می‌دهد، تاثیر مصرف طولانی‌مدت قند، از سنین جوانی آغاز می‌شود و بیشتر در رژیم غذایی غربی اتفاق می‌افتد و خطر ابتلا به بیش‌فعالی مداوم و نقص عصبی در بزرگسالی را افزایش می‌دهد.

پروفسور بارتلت اظهار کرد: در حالی که مفهوم «اعتیاد به قند» و طبقه‌بندی قند به‌عنوان ماده‌ای اعتیادآور هنوز مورد بحث و بررسی است، شواهد فزاینده‌ای از همپوشانی در مدار مغز و مسیرهای علامت‌دهی مولکولی در مصرف قند و اعتیاد وجود دارد.

وی افزود: مردم نه‌تنها برای تنظیم تعادل انرژی، بلکه برای لذت و مایه تسلی، شکر و غذا مصرف می‌کنند. این میل لذت‌طلبانه به غذای خوش‌طعم پاداش برانگیز است و پرخوری می‌تواند بر توانایی تنظیم ما تاثیر بگذارد و حتی آن را نادیده بگیرد.

به‌طور فزاینده‌ای مطرح می‌شود که مصرف بی‌حد مواد غذایی و نوشیدنی‌های حاوی قند بالا در رژیم غذایی غربی ممکن است با افزایش همه‌گیری چاقی ارتباط داشته باشد. همچنین ارتباط قوی بین اختلالات کمبود توجه یا بیش‌فعالی و اضافه وزن یا چاقی نیز آشکار شده است.

آنچه که مشخص نیست، این است که آیا مصرف زیاد و طولانی‌مدت ساکارز که از کودکی شروع شود، همان تاثیر منفی را دارد که سایر داروهای اعتیادآور بر روی سیستم عصبی، احساسات یا شناخت ما در دوران بزرگسالی ایجاد می‌کنند یا خیر.

این مطالعه روی موش‌ها تا حد زیادی به حل این مسئله کمک می‌کند. نتایج ما برای اولین بار نشان می‌دهد که مصرف طولانی مدت ساکارز منجر به افزایش وزن قابل‌توجهی می‌شود و بیش‌فعالی و اختلالات یادگیری ماندگار ایجاد می‌کند.

محقق همکار، دکتر آرنولد بلمر اظهار کرد: اگرچه از اواسط دهه ۱۹۹۰ مصرف کلی قند کاهش یافته اما میزان چاقی افزایش یافته است.

دکتر بلمر گفت: این افزایش در میزان چاقی می‌تواند ناشی از تاثیر تاخیری قند اضافی باشد و حاکی از آن است که چاقی بزرگسالان ممکن است به دلیل مصرف زیاد قند در طول عمر باشد.

وی افزود: جالب توجه است، تحقیقات ما روی موش‌ها نشان داد که کاهش مصرف ساکارز تا چهار برابر از افزایش وزن ناشی از قند زیاد جلوگیری می‌کند  و در حمایت از توصیه سازمان بهداشت جهانی برای محدود کردن مصرف قند تا این مقدار موثر خواهد بود. همچنین می‌تواند عواقب منفی دیگر از جمله بیش‌فعالی و اختلال شناختی را محدود کند.

نتایج این مطالعه در مجله Neuroscience منتشر شده است.

به گزارش خبرنگار گروه علم و پیشرفت خبرگزاری فارس به نقل از دیلی‌میل، نتایج یک بررسی جدید نشان می‌دهد، بهترین زمان ورزش برای افرادی که در معرض دیابت هستند، عصرها است.

به گفته محققان این بررسی، ورزش در عصر باعث افزایش متابولیسم بدن می‌شود و کنترل سطح قند خون آسانتر می‌شود.متخصصان دانشگاه کاتولیک استرالیا تعادای از افراد در معرض خطر دیابت را تحت بررسی قرار دادند و دریافتند انجام ورزش در اوایل شب متابولیسم بدن را افزایش می‌دهد و گروهی که در اوایل شب ورزش می‌کردند غلظت گلوکز شبانه کمتری داشتند.

پژوهشگران باور دارند، ورزش همچنین موجب می‌شود تا جلوی پیشرفت مرحله پیش دیابت به دیابت کامل گرفته شود. بنابراین در افراد دیابتی یا افراد در معرض خطر دیابت، در کنار رعایت اصول تغذیه‌ای و استفاده از داروهای مناسب و توصیه شده، ورزش یکی از راه‌هایی است که می‌تواند در پیشگیری و درمان دیابت نقش مهمی داشته باشد.

به گفته ترین موهولد، محقق ارشد بررسی اخیر یافته‌های این مطالعه برای بیماران دیابتی که معمولاً دارای مشکلات تنظیم گلوکز هستند از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

یافته‌های کامل این مطالعه در مجله «Diabetologia» منتشر شد.

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از ایرنا، «صدابیزاری» یا «میسوفونیا» یک اختلال عصبی است که فرد با شنیدن صداهای خاصی دچار احساسات منفی شدیدی مانند عصبانیت، گریختن، تنفر و انزجار می‌شود؛ فرقی هم ندارد این صداها بلند یا آرام باشند.

اکنون محققان دانشگاه نیوکاسل در انگلیس، ارتباط افزایش یافته ای را میان قشر شنوایی و مناطق کنترل حرکتی مغز که با حرکات صورت، دهان و گلو ارتباط دارد در مبتلایان به میسوفونیا یا صدا بیزاری کشف کردند.
یافته های این مطالعه نشان می دهد که میسوفونیا یک تخلیه هیجانی ناشی از صدا نیست بلکه «تظاهر فعالیت در قسمت هایی از سیستم حرکتی است که در تولید این صداها نقش دارد.»

 

افراد مبتلا به میسوفونیا، ارتباطی غیرطبیعی میان مناطق شنوایی و حرکتی مغز وجود دارد

دکتر سوخبیندر کومار محقق تحقیقاتی دانشگاه نیوکاسل در انستیتوی علوم زیستی گفت: یافته های ما نشان می دهد که در افراد مبتلا به میسوفونیا، یک ارتباط غیرطبیعی میان مناطق شنوایی و حرکتی مغز وجود دارد که می توان آن را به عنوان «یک اتصال فوق حساس»  توصیف کرد.

وی افزود: محققان در این مطالعه اسکن هایی از مغز افراد مبتلا میسوفونیا و افراد سالم گرفتند و متوجه شدند که مرکز شنوایی (قشر شنوایی مغز) مغز افراد مبتلا به این عارضه همانند افراد سالم به صدا واکنش نشان می دهد. با این حال، ارتباط بیشتری میان قشر شنوایی و مناطق کنترل حرکتی مغز که با حرکات صورت، دهان و گلو ارتباط دارند، در افراد مبتلا به میسوفونیا مشاهده شد.  

میسوفونیا بیماری است که تقریباً ۱۵ درصد از بزرگسالان را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می دهد و در زنان بیشتر از مردان است. محققان موسسه میسوفونیا نوشتند، میسوفونیا، به یک بیماری «به ندرت شناخته شده»  اطلاق می شود، که در آن «بسیاری از افراد در سکوت رنج می برند و یا از آنها به عنوان افراد کج خلق، بدجنس یا تحریک پذیر یاد می شود.» این اولین بار است که برای این بیماری چنین ارتباطی در مغز مشخص شده است.

مدت هاست که میسوفونیا به عنوان یک اختلال در پردازش صدا در نظر گرفته شده است ، اما یافته های محققان دانشگاه «نیوکاسل» نشان می دهد که این بیماری، وضعیتی بیش از این اختلال است. آنها متوجه شدند که این واکنش شدید ناشی از یک نوع ارتباط غیر عادی میان مرکز شنوایی مغز، قشر شنوایی و مناطقی از قشر حرکتی مغز است که مسئول حرکت صورت، دهان و گلو هستند.

دکتر کومار ادامه داد: آنچه ما را متعجب کرد این بود که الگوی مشابهی از ارتباط میان مناطق بینایی و حرکتی را نیز یافتیم، که نشان می دهد میسوفونیا  می تواند در صورت تحریک توسط موضوعی بصری رخ دهد.

وی افزود: این موضوع باعث می شود که باور کنیم، این ارتباط چیزی را به نام «سیستم آینه» فعال می کند که به ما کمک می کند حرکات ساخته شده توسط افراد دیگر را با فعال سازی مغز خود به روشی مشابه پردازش کنیم – مثل ای نکه خودمان آن حرکت را انجام می دهیم.

این محقق یادآور شد: به تصور ما در افراد مبتلا به میسوفونیا، بیش فعالی غیر ارادی سیستم آینه منجر به بروز نوعی حس می شود که صداهایی ساخته شده توسط افراد دیگر، خارج از کنترل آنها به بدنشان  نفوذ می کند.
یافته های این مطالعه در مجله Neuroscience منتشر شده است.