پاسخ‌ها این سؤال در غزه و تحولات این روزهای این باریکه است. نزدیک به 3 ماه است که صهیونیست‌ها در غزه، وارد جنگی شده‌اند که شرایطش با جنگ‌های قبلیِ این رژیم زمین تا آسمان متفاوت است. صهیونیست‌ها، هیچ‌گاه در جنگی نبوده‌اند که بیش از یک ماه و 3 روز طول کشیده باشد. صهیونیست‌ها هیچ‌گاه، خسارات و تلفاتی را که در این جنگ متحمل شده‌اند، قبلا در هیچ جنگی متحمل نشده بودند. این خسارت‌های «بی‌سابقه» در همه حوزه‌ها دیده می‌شود. از تلفات نظامی و انسانی بگیر تا خسارت‌های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، حیثیتی و…صهیونیست‌ها حتی در جنایت و کودک‌کشی نیز این بار رکورد زده‌اند؛ مثلا آن اندازه‌ای که آمریکا طی 20 سال در فلان کشور زن و کودک کشته، این رژیم طی 90 روز زن و کودک کشته است. میزان تنفری که در طول تاریخ از صهیونیست‌ها وجود داشته نیز این بار رکورد زده و شاید بتوان گفت، در هیچ بُرهه‌ای از تاریخ، این‌قدر نفرت از این رژیم و صهیونیست‌ها در جهان دیده نشده است. این که موضع بحث و تحلیل کارشناسان بین‌المللی طی فقط 3 ماه از «عادی سازی روابط اعراب و اسرائیل» می‌رسد به «آیا اسرائیل در حال فروپاشی است؟» مسبوق به سابقه نیست. خسارت‌های اقتصادی این رژیم در این جنگ نیز «بی سابقه» است. بانک مرکزیِ رژیم صهیونیستی و همین‌طور «تومر فدلون» و «استیون کلور» دو محقق و کارشناس صهیونیست اخیرا خسارات این رژیم در جنگ فعلی غزه را بیش از 55 میلیارد دلار برآورد کردند!

خلاصه این که اوضاع صهیونیست‌ها این بار آن‌قدر «وخیم» است که طبق گزارش‌های متعدد، اداره امور این «کشور جعلی» و همین‌طور جنگ را نه «بنیامین نتانیاهو»، «دیوید بارنیا» یا «یواف گالانت» که، کاخ سفید، سیا و پنتاگون به دست گرفته‌اند و هزینه‌ها و تسلیحات مورد نیاز صهیونیست‌ها را هم آلمان، انگلیس و چند کشور مرتجع و ثروتمند عربی تامین می‌کنند. اصلا همه این‌ها به کنار. «مهاجرت معکوسی» که با شروع این جنگ شدت گرفته است، می‌تواند به تنهائی به فروپاشی این رژیم منجر شود. چگونه؟! بخوانید:

مگر نه این که «اساس تاسیس رژیم صهیونیستی از زبان بانیان اولیه آن، جذب یهودیان سراسر جهان به سرزمین‌های اشغالی است؟!» بن‌گوریون، نخستین نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی در باب ضرورت مهاجرت یهودیان جهان به سرزمین فلسطین می‌گوید: «مهاجرت به فلسطین به منزله خونی است که ادامه حیات اسرائیل را بیمه می‌کند و ضامن امنیت و آینده آن است…ما اراضی را به تصرف درآورده‌ایم اما بدون اسکان یهودیان آنها هیچ ارزش واقعی نخواهند ‌داشت؛ اسکان… فتح واقعی است.» از هفتم اکتبر(مهر) و با آغاز عملیات «طوفان الاقصی»، مهاجرت معکوس شدت گرفته و بنابر اعلام منابع عبری، ده‌ها هزار نفر از متخصصان و سرمایه‌داران این رژیم از این سرزمینِ نا امن، مهاجرت کرده‌اند. 300 هزار صهیونیست کارشان به مشکلات روانی و مراجعه به روانشناس کشیده شده و صدها نظامی نیز به دلیل دچار شدن به اختلالات روحی و روانی اخراج شده‌اند. باز، بر اساس منابع عبری زبان، بیش از 56 درصد صهیونیست‌ها، موافق ترور رهبران مقاومت و کشتار ساکنان غزه و فلسطینی‌ها هستند و ایران را مسئول اصلی فلاکتی که در آن هستند می‌دانند. با توجه به فضائی که در خطوط بالا گوشه‌ای از آن توصیف شد می‌توان گفت، به پاسخ سؤال اول این یادداشت نزدیک شده‌ایم؛ صهیونیست‌ها برای توقف مهاجرت معکوس هم که شده به «دستاوردسازی» نیاز دارند و ترور رهبران مقاومت و کشتار مردم بی‌گناه را به مثابه دستاوردی می‌بینند که می‌تواند، روند فرار صهیونیست‌ها از فلسطین اشغالی را -لااقل-کُند کند. صهیونیست‌ها نگران انتقام ایران و مقاومت هستند اما نگران «جامعه وحشت زده و در حال فروپاشیِ» خود هم هستند. آنها با این ترورها، هم در حال تسکین درد ناشی از ضربه 7 اکتبرند هم در حال روحیه دادن به نیروهای مسلحی‌اند که گفته شده، به دلیل تلفات بالا 5 تیپ آن در حال فرار از غزه‌اند. یک دلیل دیگر نیز هست که صهیونیست‌ها، با وجود آگاهی از «پاسخ و انتقام» مقاومت و ایران، گزینه ترور را کنار نمی‌گذارند.

اینکه انتقام نباید، هیجانی باشد درست. این که باید به موقع و در جای مناسب پاسخ داده شود هم درست. اما گاهی باید کنار این «انتقام»، قید «فوری» را هم گذاشت تا اهرم بازدارندگی، به درستی و کامل عمل کند. همه می‌دانیم، آنچه ما بین این 10 روز در سوریه و ضاحیه و کرمان اتفاق افتاده، «واکُنشی» بوده در برابر «کُنش» مقاومت در غزه و در واقع این اسرائیل است که، با این ترور‌ها به دنبال انتقام است اما، اگر پاسخ متناسب، حساب شده و «فوری» به این ترورها داده نشود، قطعا این ترورها ادامه خواهد داشت حتی در تهران! محور مقاومت از زمان ترور سردار سلیمانی تاکنون، تعداد نیروهای آمریکایی در منطقه را به نصف کاهش داده، صهیونیست‌ها را در بدترین و آسیب‌پذیرترین شرایط قرار داده و بیش از 

5000 افسر و نظامی صهیونیست را فقط در غزه هدف قرار داده که همه آنها، کشته، زخمی و یا به طور دائم معلول شده‌اند. نظامیان آمریکایی نیز در منطقه، کم ضربه نخورده‌اند. اما گاهی، در کنار این «پاسخِ رَوَندیِ کمتر جلوی چشمِ نیاز به تحلیل و توضیح»، باید پاسخ «نقطه‌ای پُرسروصدا و فوری» هم داد تا مؤثر افتد و اثر بازدارندگی داشته باشد.

چرا محور مقاومت و رهبر این محور، درست مثل صهیونیست‌ها، اسامی برخی فرماندهان نظامی و میدانی صهیونیست را لیست نمی‌کند و درست مثل همین صهیونیست‌ها در رسانه‌ها اعلام نمی‌کند «هرجا این افراد دیده شوند، کشته خواهند شد؟» ما فکر می‌کنیم اگر چنین کند، و به پاسخ‌های فوری و پر سروصدا هم رو آورد، این ترورها درست مثل خود اسرائیل رفته رفته محو خواهد شد؛ در غیر این صورت باید منتظر ترورهای بعدی بود!/کیهان

خودروی مورد نظر یک پژو ۴۰۵ بود، اما عجیب اینکه هیچ‌کس داخل ماشین نبود. ماموران به تصور اینکه شاید راننده خودرو به اطراف پرتاب شده باشد به جست‌وجو در آن محدوده پرداختند و مقداری موی سوخته که متعلق به یک زن بود در نزدیکی خودرو پیدا کردند.

علاوه بر این تعدادی وسایل زنانه که در آتش‌سوزی سوخته بود نیز کشف شد. همه‌‌چیز از یک ماجرای جنایی حکایت داشت. به‌نظر می‌رسید که حادثه عمدی بوده و یک نفر با نقشه قبلی، ماشین را به دره پرتاب کرده، آن را به آتش کشیده و احتمالا راننده آن که یک زن بوده را به قتل رسانده است.

ماجرا به قاضی محمد وهابی، بازپرس جنایی تهران اطلاع داده شد. وی به همراه گروهی از مأموران اداره دهم پلیس آگاهی تهران راهی محل حادثه شدند. آنها چند ساعتی درآن محدوده به جست‌و‌جو پرداختند، اما جسدی پیدا نشد. در ادامه مأموران به استعلام شماره پلاک خودرو پرداختند و صاحب آن را که مردی به نام آرش بود، شناسایی کردند.

آنطور که بررسی‌ها و تحقیقات میدانی نشان می‌داد آرش  روز پنجشنبه با همسرش درگیر و ساعتی بعد،راهی اداره پلیس شده و گفته بود که همسرش گم شده است. او مدعی شده بود که همسرش پس از درگیری خانه را ترک کرده و دیگر بازنگشته است. با مشخص شدن این موضوع دستور بازداشت آرش صادر شد؛ چرا که احتمال می‌رفت همسرش را به قتل رسانده باشد.

اما او اصرار داشت که بی‌گناه است و اطلاعی از سرنوشت همسرش ندارد. وی گفت: من و همسرم از مدتی قبل دچار اختلافاتی شده بودیم و مدام جر و بحث و درگیری داشتیم. روز پنجشنبه هم دعوایمان بر سر همان اختلافات بود که پس از آن همسرم به‌شدت عصبانی شد و خانه را ترک کرد.

با خودم گفتم به‌زودی برمی‌گردد اما چند ساعت گذشت و خبری از او نشد. نگران شدم و به موبایلش زنگ زدم اما جواب نداد. به پارکینگ رفتم تا سوار بر خودرو دنبال او بروم اما اتومبیلم نبود. هیچ‌کس اطلاعی از همسرم نداشت. درحالی‌که به‌شدت نگران بودم راهی اداره پلیس شدم و ماجرای گم شدن او را اعلام کردم. تا اینکه ۲۴ ساعت بعد به من خبر دادند که ماشینم درحالی‌که آتش گرفته در دره پیدا شده است اما اثری از همسرم نیست.

مرد جوان در بازداشت پلیس بود و تحقیقات تیم جنایی برای یافتن سرنوشت زن گمشده ادامه داشت تااینکه مشخص شد او زنده است و به خانه پدرو مادرش در شهرستان رفته. در تحقیق از این زن بود که اسرار ماجرا  فاش و مشخص شد که وی قصد انتقام‌جویی از شوهرش را داشته است.

او گفت: روز حادثه پس از آنکه با همسرم درگیر شدم خانه را ترک کردم. تصمیم گرفته بودم که به زندگی‌ام پایان بدهم اما نمی‌دانستم چگونه. در حال رانندگی بودم که یکی از بستگانم به من زنگ زد. وقتی دید حالم خوب نیست با من قرار گذاشت.

زن جوان ادامه داد: وی سوار ماشینم شد و وقتی شنید با شوهرم بحثم شده و می‌خواهم به زندگی‌ام پایان بدهم شروع کرد به نصیحت کردن من و حرف‌های امیدوارکننده زد. از من خواست تا به‌خاطر فرزندم به خانه برگردم و با شوهرم آشتی کنم.

وقتی دید آرام شده‌ام پیاده شد و رفت اما من هنوز پر بودم از کینه و خشم نسبت به شوهرم. در حال رانندگی بودم که متوجه شدم در حوالی روستای وردیج هستم. می‌خواستم از شوهرم انتقام بگیرم و او را تنبیه کنم. به همین دلیل تصمیم گرفتم ماشین را به ته دره بفرستم و طوری صحنه‌سازی کنم که انگار جنایتی رخ داده تا شوهرم به دردسر بیفتند.

این سناریو را عملی کردم و بعد به خانه مادرم در شهرستان رفتم و از او خواستم به کسی در مورد اینکه آنجا هستم حرفی نزد. همه این کارها را کردم تا شوهرم به اتهام قتل بازداشت و تنبیه شود تا اینکه ۲۴ساعت بعد دستم رو شد. با افشای این حقیقت، تحقیقات تکمیلی در این پرونده ادامه دارد.