به گزارش خبرنگار مهر، آیتالله رضا رمضانی شامگاه یکشنبه در مراسم ویژه شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) که در مسجد قدس رشت برگزار شد با اشاره به اینکه شب شهادت حضرت فاطمه (س) شبی پربرکت است که باید نهایت بهره را از آن برد، گفت: نخستین نشانه یک هیأت اثربخش، معرفت و شناخت است. هرچه شناخت انسان نسبت به امام بیشتر شود، محبت او نیز افزونتر میگردد و این معرفت باید از مسیر مطالعه زندگی اهلبیت (ع) و بهویژه حضرت زهرا (س) شکل گیرد.
ضرورت انس با نهجالبلاغه و متون دینی
وی با تأکید بر اهمیت انس با کلمات اهلبیت (ع) افزود: همانگونه که با نهجالبلاغه انس میگیریم، باید بکوشیم بخشهایی از آن را حفظ کنیم. کسانی هستند که کل نهجالبلاغه را حفظ کردهاند. شاید اکنون بهلحاظ حافظه توان کافی نداشته باشیم، اما در سنین جوانی میتوان این مسیر را پیمود.
آیتالله رمضانی با بیان اینکه ارتباط جامعه با قرآن، نهجالبلاغه و صحیفه سجادیه کم است، خاطرنشان کرد: در ماه رمضان قرآن میخوانیم اما فهم قرآنی ما کم است و کمتر به سراغ تفسیرهای قرآنی میرویم. وی تأکید کرد که محبت بدون معرفت دوام ندارد و سرابی بیش نخواهد بود.
عهد با اهلبیت (ع) و شاخصهای ولایتمداری
عضو مجلس خبرگان رهبری ادامه داد: در هیأت باید با اهلبیت عهد بست؛ میثاقنامهای درونی که مسیر زندگی را در خط آنان نگه دارد. وقتی عهد ایجاد شد، اطاعت شکل میگیرد.
وی با استناد به روایت امام صادق (ع) گفت: به ولایت ما نمیرسد مگر آنکه عمل و طاعت داشته باشد. دو شاخص ولایتمداری، ایمان و عمل است و هیچکدام بدون دیگری معنا ندارد.
آیتالله رمضانی با اشاره به تقسیم ایمان به «مستقر» و «عاریهای»، اظهار داشت: ایمان مستقر زمانی پدید میآید که معرفت انسان نسبت به خدا عمیق باشد. خطبه حضرت زهرا (س) در نهجالبلاغه سرشار از معرفتشناسی الهی است.
دبیرکل مجمع جهانی اهل بیت (ع) همچنین به دعای «عرفه» اشاره کرد و گفت: در این دعا، عشق به خدا حتی در سختترین شرایط بیان شده و انسان حتی اگر در جهنم باشد میگوید من عاشق تو هستم؛ این همان ایمان مستقر است.
انسان برای بقا آفریده شده است
وی با اشاره به آیات سوره انسان گفت: انسان در آغاز، چیزی قابل ذکر نبود اما خداوند او را برکشید و در بهترین قالب آفرید. گریه نوزاد هنگام ورود به دنیا بهنوعی شهادت بر توحید و تجلی نور ولایت در وجود اوست.
آیتالله رمضانی افزود: در روایات آمده است هنگام ورود انسان به قبر، نورهایی همچون نماز، روزه و زکات در کنار او قرار میگیرند و نوری درخشانتر میگوید: من محبت علی بن ابیطالب در قلب تو هستم. بنابراین محبت باید حفظ و از لغزشها مصون بماند.
نماینده مردم گیلان در مجلس خبرگان، سپس به نامه امیرالمؤمنین (ع) به امام حسن (ع) اشاره کرد و گفت: حضرت میفرمایند هرچه از گذشتگان بود جمع کردم و مطالعه نمودم؛ گویا در میان آنان زندگی کردهام.
وی تأکید کرد که برخی تجربهها نباید آزموده شود؛ تجربههایی چون الحاد، شرک، ظلمت و گناه که انسان را نابود میکند.
ثروت معنوی؛ بینیازی حقیقی
آیتالله رمضانی با استناد به حدیث قدسی «ای فرزند آدم، من بینیاز هستم و تو فقیر»، ادامه داد: انسان زمانی که درونی ثروتمند شود، دست نیاز به کسی دراز نمیکند و هیأتها باید این ثروت معنوی را به انسان عطا کنند.
آیتالله رمضانی با اشاره به سیره علامه طباطبایی گفت: ایشان هنگام ورود به حرم حضرت معصومه (س) ابتدا ضریح را میبوسید و رزق معنوی خود را میگرفت.
دبیرکل مجمع جهانی اهل بیت (ع) افزود که از اهلبیت (ع) میتوان علم لدنی خواست؛ مانند حاج کربلایی کاظم که بیسواد بود اما حافظ کل قرآن شد و معجزهای تربیتی در هیأتها بود.
قلب لطیف جوانان و آسیب فضای مجازی
وی با یادآوری جمله امیرالمؤمنین (ع) «پیش از آنکه قلبت سخت شود و ذهنت پراکنده گردد، تربیتت کردم» گفت: قلب جوان لطیف است و باید از آلودگیها مصون بماند. اگر شبکههای مجازی درست استفاده نشود، ذهن را پراکنده و آلوده میکند. بردن آبروی مؤمن نیز از تخریب کعبه سنگینتر است.
آیتاله رمضانی تأکید کرد: اهل هیأت باید چشم، گوش، زبان، دست و پای خود را تربیت کند. بزرگان دین مانند مرحوم حاجرحیم ارباب از غیبت، نگاه حرام و لغزشهای اخلاقی پرهیز کامل داشتند و همین سبب اثرگذاری آنان بود.
عضو خبرگان رهبری با اشاره به پرسشهای جوانان گفت: باید با حوصله به سوالات آنان پاسخ داد؛ همانگونه که حاجرحیم ارباب درباره فارسیخواندن نماز، با توضیح معانی واژگان عربی، جوانان را قانع کرد و آنان بازگشتند.
اثر کلمات نیکو و نقش هیأت در تربیت انسان
وی افزود: نباید در بند «چرا» های بیپایان بود؛ خداوند خیر بندگانش را میخواهد. حتی تحقیقات جدید درباره اثر کلمات بر آب نشان میدهد «بسمالله» زیباترین نقش را ایجاد میکند و سخنان تند اثرات تخریبی دارند؛ گل نیز با حرف خوب رشد میکند و با کلام تلخ پژمرده میشود.
آیتالله رمضانی در پایان گفت: معنای هیأت این است که انسان تربیت شود؛ زبانش درست سخن بگوید، گوشش سخن خیر بشنود، نگاهش پاک باشد و قدمهایش در راه خیر برداشته شود. هیأتی باید معرفت داشته باشد، سپس محبت، آنگاه عهد و در نهایت اطاعت؛ و نتیجه این مسیر، شفاعت اهلبیت (ع) است.
