به گزارش خبرنگار مهر، تقی دژاکام داور بخش حافظه ملی پانزدهمین جشنواره مردمی عمار با اشاره به اهمیت تربیت فیلمسازان گفت: امید ما از جشنواره عمار فراتر از ارائه فیلمهای خوب است؛ هدف اصلی، تربیت فیلمسازان توانمند است که آثارشان تکثیر شود. این نکته اصلی جشنواره است اما به نظر میرسد در سالهای اخیر کمتر مورد توجه قرار میگیرد و حرفهایتر بودن آثار بیشتر مورد توجه دستاندرکاران جشنواره شده است. مردم ممکن است از فیلمها لذت ببرند اما هدفگذاری اصلی پرورش فیلمسازهایی است که ناشناختهاند و در بدنه مردم، چه در تهران و چه در شهرستانها، حضور دارند و باید تربیت شوند.
وی با بیان اینکه برای زنده نگه داشتن مقاومتهای تاریخی و فرهنگی باید از ظرفیت هنر بهره برد، بیان کرد: به قول رهبر فرزانه انقلاب «برای ماندگار شدن یک ماجرا، حتماً باید آن را در قالب هنر ارائه کرد». حالا گاهی در قالب شعر، گاهی فیلم سینمایی، نمایشنامه رادیویی، قصه، موسیقی یا کاریکاتور تا اثر مزبور خوب دیده شود و خوب تأثیر بگذارد. بدون ارائه قالب هنری، بسیاری از اتفاقات و خاطرات تاریخی دیده نمیشوند.
دژاکام افزود: در مواجهه با آثار مرتبط با دفاع مقدس، اثر باید علاوه بر اینکه هم دقیق باشد و هم روایت احساسی و انسانی داشته باشد، حتماً حرف تازهای هم بزند یا حرف قدیمی را در قالبی جدید با ادبیاتی متفاوت و از زاویه دیدی تازه ارائه کند تا توجه مخاطب را جلب کند و مهمتر از آن فایده داشته باشد. اگر همان حرفهای قدیمی بدون تغییر ارائه شوند، اتفاق جدیدی رخ نداده و کسی به آن توجه نمیکند. چرا باید توجه کند؟ و چرا باید برای ساخت یا تماشای آن پول و وقت هزینه شود؟
نقد اشرافیت سیاسی و جریان غربگرا
این روزنامهنگار با اشاره به بخش حافظه ملی در جشنواره عمار گفت: یکی از محورهای مهم این بخش، نقد اشرافیت سیاسی و جریان غربگرا بوده است اما به نظر میرسد تلاش فیلمسازان در پرداختن به این موضوع هنوز کم و ناکافی است. در بیشتر روایتهای تاریخی که دیدهام شخصیتها با نگاه جدیدی ارائه شدهاند. تلاش فیلمسازان ما در این زمینه کم هستند و انتظار میرود در آینده کارهای بیشتری ارائه دهند.
تقی دژاکام با تاکید بر هویت اصلی جشنواره عنوان کرد: جشنواره نباید به مرور تبدیل به جشنواره تهراننشینان شود. کار ویژهای که از ابتدا برای جشنواره ترسیم شده، کشف استعدادهای ناشناخته بهخصوص در شهرستانها و میان جوانانی است که کمتر دیده میشوند.
وی افزود: گاهی یک فیلمساز روستایی ممکن است اثری بسازد که ارزش آن ۶۰ باشد و یک فیلمساز تهرانی اثری با ارزش ۸۰ بسازد. به نظر من، ارزش آن ۶۰ بیشتر است چرا که هم امکانات او کمتر بوده است و هم اشتیاق او برای پانهادن در عرصه هنر انقلاب بیشتر بوده است و البته نیاز به دیده شدن و پرورش هم دارد.
دژاکام در پایان صحبت هایش یادآور شد: در دورههای اولیه جشنواره، توجه ویژهای به این موضوع وجود داشت اما به نظر میرسد هرچه جلوتر میرویم، تأکید بیشتر روی حرفهایتر شدن آثار است. اگر جشنواره بتواند دوباره به این همان کارویژه اولیه خود بازگردد و به کشف استعدادهای ناشناخته بپردازد، در کادرسازی، آیندهسازی و تربیت فیلمسازان انقلاب اسلامی موفقتر خواهد بود.
